هفته‌ای که گذشت...

از ۸:۳۰ صبح دانشگام، اینترنت قطعه، این اتفاق بی‌ سابقه است. نبودنش میگه که حضورش چقدر عجینه با کار و زندگیمون، مثل اینه که هوا نیست! دارم رو یک متن کار می‌کنم و و همزمان موزیکی رو گوش میدم که الناز گلچین کرده و گذاشته رو لپتاپم، ملغمه ایه از موسیقی ایرانی از سوسن خانوم و ساسی مانکن گرفته تا هایده و گوگوش!!!

دیروز صبح از دفتر امور دانشجویی ایمیل زدند، که طبقه پایین رو آب گرفته و دانشجوهایی که دفاترشون طبقه اوله نمیتونند اونجا کار کنند، بهتره این دو سه روزه دفترشون رو عوض کنند. ظاهرا یک لوله آب تو کتابخونه ترکیده بوده و کمی‌ آب تو اتاق‌ها پخش شده، مثل اینکه مثلا یک سطل متوسط آب ریخته باشند تو هر اتاق. حالا، تو هر اتاق ماشینهایی گذاشتند که آب و رطوبت رو بکشه، همینطور هم کار میکنند و تمیز میکنند. ما هم از دیروز تو کافه تریا نشستیم، یک خرده هیجان حد اقل، یک روزی متفاوت ، سوژه دیگه‌ای پیدا شده برای صحبت به جز آب و هوا و بازی هاکی!!! جیهن میگه اگر تو کشور ما تا نیمه دیوار هم آب بگیره این کارا رو نمیکنند و این همه دستگاه نمیگذارند، من فکر می‌کنم تو کشور من چطور؟!!!

بالاخره اول هفته از کنسولگری آمریکا ایمیل زدند که کار بررسی ویزا ی شما تموم شده و اگر هنوز مایلید که برید آمریکا، اطلاعات جدید بدید، بی‌ عقل ها!!! نه که آدم مهمی‌ بودم، دو ماه طول کشید بررسی‌ درخواستم. همه مدارک و اطلاعات رو هم قبلا دادم، ولی‌ باز هم درخواست کردند، جواب مثبت دادم و هنوز منتظرم!!!

مونیک از سفر برگشته، تو سواحل هاوایی بهش خوش گذشته و از کنفرانس هم راضی‌ بوده، حالا باید دید نتیجه چی‌ میشه، من که عزمم رو جزم کردم، تا خدا چی‌ بخواد!

هفته دیگه برای یک سفر کاری به Umiujaq میرم، یک منطقه تو شمال کبک که اینویت‌ها اونجا زندگی‌ میکنند. تا به حال نرفتم و هیچ ایده‌ای هم ندارم. تو این سفر یانیک همراهمه که قبلا رفته تو منطقه و آشناست به همه کارها. جلسه داشتیم برای هماهنگی برنامه‌ها با یانیک، کلمنت و مونیک، همشون معتقدند که این سفر رو دوست خواهم داشت، خودم هم همینطور، سفری متفاوته، چون منطقه، طبعیت، مردم و فرهنگشون و کاری که میخوام بکنم همه جدید و متفاوته. مونیک دو سه بار با خنده میگه اولین ایرانی اون هم یک دختر قد بلند ایرانی در منطقه، و ادامه میده که پروین، توی این سفر نیاز نیست کیف لوازم آرایش همرات باشه! شلوارک و تی‌شرت هم نه، چون اگر هوا بارونی باشه که باید لباسی بپوشید که خیس نشید، و اگر هم آفتابی باشه که از بس حشره هست حتی صورتتون رو هم باید بپوشونید.

مثل مامان‌ها سفارش میکنه، میگه بچه‌های اونجا هم مثل بچه‌های همه جای دنیا خوبند و کنجکاو و چون اونجا کوچیکه چهره‌های غریبه مشخصند، و ممکنه خیلی‌ بهت نگاه کنند یا حتی بیان بهت دست بزنند، ناراحت نشو. در ادامه حرفش یانیک میگه، همینطوره، میگه که آنها چون بدنشون مو نداره، سال پیش که براشون کلاس گذاشته بودیم، بچه‌ها تو کلاس میومدند، به موهای دست من دست می‌زدند، حالا این بچه‌هایی‌ که میگه ۴-۳ ساله نیستند ها!! من مشکلی‌ ندارم از این بابت ، خب نگاه کنند، حالا دست هم بزنند،چیزی کم نمیشه که از من! مطمئنم که این سفر رو دوست دارم!

مونیک فردا میره برای تعطیلات و تو این مدت هم ایمیل چک نمیکنه. امروز در رابطه یک کار خیلی‌ مهم که برای هر دومون اهمیت داره با هم جلسه داشتیم. نتیجه ش که معلوم بشه حتما میگم، خوشحال میشم اگر بشه. آخر جلسه نا‌ خوداگاه بهش گفتم، مونیک من می‌تونم برای تعطیلات برم ایران؟ نگاه کرد، ادامه دادم که دلم برای خونواده‌ام تنگه، اصلا هم آمادگی‌ ندارم ولی‌ باید برم، اگر نرم انرژی ندارم یک زمستون دیگه رو تحمل کنم، همینطور که نگام میکرد، گفت باشه، پریدم بوسش کردم، گفتم ولی‌ خوب دیر میام، یعنی‌ تقریبا یک چند روزی دیرتر از شروع ترم پائیز میام، چون دیر هم میرم، موافقت کرد. البته هنوز در حد یک فرضه، نه بلیت گرفتم و نه به کسی‌ گفتم، حتی از چند ماه جلوتر هم برنامه ریزی نکردم که حد اقل با فکرش یک مدت خوشحالی کنم!

باید یک ایمیل بزنم کنسولگری آمریکا و بگم که پاسپورتم رو برام پس بفرستند، اصلا ویزا هم نمیخوام، عطاشون رو به لقاشون بخشیدم! این روزا، آمریکا ی من دیدن خونوادمه، همین و بس!

------------------------
عکس‌ها از گوگل.

آرامش برکه، سکوت سبز!

Berthier-Sur-Mer
Chaudière-Appalaches, Québec
1-août-2010

شب، سکوت، ماه...

Berthier-Sur-Mer
Chaudière-Appalaches, Québec
1-août-2010

Origine یا Inception؟

به روال هر سه شنبه شب که میرم سینما، این هفته تصمیم داشتم فیلم «Inception» رو ببینم. عصری با دیدن کامنت یکی‌ از دوستان برای عکس جدیدی که اخیرا رو فیس بوک گذاشتم، نظرم عوض شد. اون کامنت این بود:

Noushin: Parvin jan, we had saw yesterday Origin and Amir and I was agree that the wife of Leonardo DiCaprio, in this movie (Marion Cotillard ) looks like you, especially with your new haircutxxx


تصمیم گرفتم این هفته برم فیلم Origine و این بازیگر که میگند شبیهمه رو ببینم و هفته بعد فیلم Inception رو. بلیط رو گرفتم و رفتم تو سالن، تبلیغ فیلم که شروع شد، فهمیدم هر دو، یک فیلمند، با این تفاوت که Origine نسخه فرانسوی Inception است.

از نظر شباهت؛ من نمیتونم چیزی بگم، شاید اون دوستان تشابهاتی پیدا کردند، نمیدونم! گاهی‌ پیش میاد... ممکنه فرد ناشناسی به نظر شبیه دوست نزدیک یا یکی‌ از اقواممون بیاد. این میتوونه اثر یک لبخند، میمیک صورت، یک ژست، رفتار، و ... باشه.

در هر صورت من هر دو فیلم رو دیدم !!! فیلم رو دوست داشتم با اینکه کمی‌ خسته کننده و غیر واقعی‌ بود.

---------------------------------------------------------------
عکس‌ها از :http://www.imdb.com/media/rm1079414272/rg1320720896

هشدار و شوک!

رفته بودم موزه ملی‌ هنرهای زیبای کبک «Musée National des Beaux-Arts du Québec»، نمایشگاهی بود از کارهای نقاشی، عکاسی و مجسمه سازی. همینطور که میچرخیدم تو طبقات و تابلوها و مجسمه‌ها رو میدیدم، رسیدم به ورودی یک راهرو که از توش صدای آب میومد، ابتدای ورودی یک تابلوی هشدار زده بودند، یک سری نوشته هم بود که توجه نکردم و وارد شدم ؛ یک راهرو باریک و کاملا سیاه با تک و توک لامپ‌های کوچیک روشن نزدیک سقف. راهرو سه بار پیچ میخورد و میرسید به یک اتاق نسبتا بزرگ. همه جا سیاه بود، سیاه سیاه با همون تک توک لامپهای روشن کوچیک و نوشته‌هایی‌ در باب هشدار و شوک! چند قدم که رفتم تو رسیدم به ۲ تا پله و ادامه دادم تا ته اتاق، که یک حوض مربع مستطیل بلند بود، البته عمق حوض زیاد نبود، از بیرون ارتفاعش زیاد بود، حدوداً یک متر و خورده ای ولی‌ عمقش شاید ۳۰-۲۵ سانتیمتر.

صدای آب از این حوض میومد که مجموعه‌ای بود از چند ردیف فوّاره فلزی که جریان آب آرومی ازشون جریان داشت. نفهمیدم آب هم سیاه بود یا انعکاس رنگ سیاه، آب رو هم سیاه نشون میداد؟! فواره‌ها به شکل مدل‌های مختلف Vulva و Penis بودند که یک در میون کنار هم قرار گرفته بودند!

انگیزه هنرمند این اثر رو از این کار نفهمیدم ولی‌ اون چه که برام جالب بود، عکس‌العمل آدم‌ها بود، حدودا ۴۵-۳۰ دقیقه کناری ایستادم و به آدما و عکس‌العملاشون نگاه می‌کردم. بعضی‌‌ها تا چشمشون می‌افتاد به فواره ها، اول چشماشون گرد میشد، بعد یک خنده نخودی میکردند، سرشون رو میکشیدند عقب و بعد دوباره بر میگشتند با همون چشمای گرد شده از تعجب نگاه میکردند. بعضی‌‌ها دستشون رو می‌گرفتند جلوی دهننشون یک صدایی از تعجب میکردند و با خنده‌ نگاه میکردند. بعضیها که همراه داشتند، اول سرشون رو میکردند تو شونه همراهشون و بعد دو تایی‌ با هم نگاه میکردند و نظر هم میدادند. بعضی‌‌ها هم خیلی‌ عادی و بی‌ تفاوت نگاه میکردند، بعضی‌ ها...

بیرون که اومدم، نوشته‌های تابلوی ورودی رو خوندم، توضیحاتی در مورد این اثر بود و همینطور هشدار برای ورود بچه ها!

------------------------
عکس‌ها از گوگل.

تو دلت بوسه میخواد اما لبت...

قسمت بالای پارک ملت نشسته بودیم رو نیمکت و داشت از زندگیش میگفت، از سیاتل و زیباییهای شهر و زندگی‌ آروم و قشنگ، صدای موزیک هم تو فضای پارک پیچیده بود. اولین بار بود می‌دیدمش، اومده بود ایران ازدواج کنه! همینطور که حرف میزد صدای محمد نوری پیچید تو فضا: نمیشه غصّه ما رو یه لحظه تنها بذاره.... رفتم با موزیک، مسیر پناهگاه تا قلّه سبلان، غار یخ مراد، دور آتیش تو برنامه شب مونی گچسر، و .... هنوز داشت حرف میزد، نمیشنیدم حرفاش رو، نگاش می‌کردم، چهره مردونه تو رو میدیدم با اون نگاه عمیق وقتی‌ میخوندی؛ کاش میشد یه دست از آسمون بیاد ما دو تا رو...برداره از اینجا و اونور ابرا بذاره.... بهش گفتم میشه برگردیم، کاری رو فراموش کردم که باید انجام بدم. برگشتم خونه به دوستم زنگ زدم که من نیستم، بهش بگو من نمیتونم بیرون از ایران زندگی‌ کنم! اصرار کرد گفتم نه. نمیخواستم خودم رو گول بزنم، اسیرت بودم، نه انقدر که بمونم باهات نه انقدر که دل بکنم و برم! هیچ وقت این حس رو نفهمیدی، گاهی‌ شک میکردی ولی‌ مطمئن نشدی هیچ وقت...نمیخواستم که بفهمی،از خودم مطمئن نبودم، ولی‌ من از نگات میخوندم همه حست رو ...خیلی‌ وقته که دیگه ندیدمت، گاهی‌ که از آقاجون یا برادرام حالم رو می‌پرسی‌، بهم میگند، خوشحالم که خوبی...محمد نوری میخونه و من رو میبره به همون مسیرهایی که با هم رفتیم و تو میخوندی: تو دلت بوسه میخواد اما لبت....

نمیشه غصه ما رو یه لحظه تنها بذاره!

لالای لای گل انار، مونده یادگار از بابای پیرت
که یک شو به کوه و دشت رفت و برنگشت منو کرد اسیرت...ا

http://www.facebook.com/home.php?#!/video/video.php?v=1149375191440&ref=mf

Une grosse journée!

امروز ظهر، بعد از دو روز اومدم دانشگاه! سه شنبه شب بعد از اینکه آخرین کارهایی رو که مونیک خواسته بود براش فرستادم، رفتم پیش برادرزاده هام و آخرین شب رو با هم بیرون بودیم. روز چهار شنبه مهمون داشتم، یکی‌ از دوستام با شوهرش از مونترال اومده بودند. بعد از سالها همدیگه رو دیدیم. راستش من دبیر ریاضی سال اول و دوم دبیرستانش بودم. سال دوم دانشگاه که بودم شروع به تدریس کردم و فاصله سنیم با شاگردام کم بود، خیلی‌ جوون بودم و ظاهرم هم به دبیر‌ها نمیخورد، شاگردام رو خیلی‌ دوست داشتم و رابطه خوبی‌ با هم داشتیم، همیشه، زنگ‌های تفریح توی حیاط پیش بچه‌ها بودم، مهمونیها و تولداشون میرفتم، دوست پسراشون رو میدیدم،... ولی‌ وای ی ی ی وحشتناک سختگیر بودم و این ارتباط دوستانه اصلا ربطی‌ به کلاس و درس نداشت. یادش به خیر، از جبر، هندسه‌مثلثات، ریاضی جدید شروع شد و بعد‌ها ریاضی نظام جدید، حسابان، حساب دیفرانسیل پیش دانشگاهی... تا که درسم تموم شد و رفتم هنرستان فنی، سخت افزار کامپیوتر و درس‌های رشته‌ الکترونیک...یادش به خیر...همیشه هفته معلم، از همکار هام خجالت می‌کشیدم بسکه گّل و کادو برام میاوردن. این روز‌ها به مدد فیس بوک که دنیا رو کوچیک کرده و همه رو به هم ربط میده، یواش یواش و تک تک شاگردام پیدام میکنند و دوباره با هم ارتباط داریم!

خلاصه چهارشنبه با این دوستام بودم و رفتیم کبک گردی. سر تا سر تابستون کبک ۲،۵-۲ ماه نمیشه که اون هم یک روز آفتابیه با باد، روز دیگه که باد نیست رطوبت هوا بالاست، یک روز بارون میاد، یک روز هم این وسط‌ها ممکنه هوا خوب باشه. با این حال شهر پر از توریسته، کلی‌ برنامه تو سطح شهر هست؛از جمله فستیوال تابستونی «Festival d'été» که تو یکی‌ از بزرگترین فضاهای سبز مرکز شهر به مدت ده شب بر پا میشه و هر شب کنسرت هست از خواننده‌های مشهور کانادا، آمریکا، اروپا،...

« Moulin à Images» که روی یک دیوار خیلی‌ بزرگ سوله تو بندر قدیمی‌ ،هر شب از ۱۰ تا ۱۱ تاریخ کبک رو به صورت تصاویر متحرک نشون میدند. انقدر به عناوین مختلف تاریخ کبک رو نشون میدند، بهتر از تاریخ کشورمون میشناسیمش و به کبکی بودنمون مفتخریم!

سیرک آفتاب « Sirque du soleil» ، هر شب غیر از شبهای دوشنبه و سه شنبه برنامه داره. بلیت همه این برنامه ها، از قبل به صورت آن لاین فروش میره، و جالب اینکه همه این برنامه‌ها رو بدون بلیت هم میشه دید، و هیچ فرقی‌ هم نمیکنه.
تو میدونهای اصلی‌ و کوچیک و بزرگ شهر هم چادر زدند و تقریبا هر شب کنسرت و برنامه هست، خدای نکرده یک وقت مردم افسرده نشند!!!

یکی‌ از مهمترین جاذبه‌های توریستی کبک، کافه‌های پیاده رو و قدیمیشه که تو کوچه‌های سنگفرشی‌ هستند، با گارسون های خوشگل و خوش هیکل که انگلیسی‌ رو هم خیلی‌ خوب نمیدونند. کبکیها رو زبونشون تعصب دارند.


همه این برنامه‌ها تو مرکز شهر، قسمت قدیمی شهر « Vieux Québec» و بندر قدیمی «Vieux Port» هست. قسمت بالای شهر و حول و حوش دانشگاه لاوال، از ۶-۵ عصرآروم میشه و شهر میمیره، فقط تو کافه‌ها و رستوران‌ها کسی‌ هست. این سر شهر انقدر شلوغه که اصلا جای پارک پیدا نمیشه و اکثرا ترجیح میدند که با اتوبوس بیان برای برنامه ها. از ساعت ۷ عصر به بعد، اکثر آدم ها یکی‌ یک صندلی‌ تابستونی تو دست میرند برنامه مورد علاقه شون رو ببینند.

با اینکه دوستام دو روز بیشتر تو کبک نبودن ولی‌ از اینجا خیلی‌ خوششون اومده بود. غروب رفتم پیش برادرزاده هام و بعد باهاشون رفتم فرودگاه. وقتی‌ رفتند، برگشتم پیش دوستام و رفتیم سیرک و بعد هم رفتیم یکی‌ از همین رستوران- بار‌های پیاده رو تو بندر قدیمی‌ کنار آب و تا بعد از نیمه شب نشستیم به گپ زدن. زوج خوبی‌ بودند، کم پیش میاد که با دیدن زوجی فکر کنم که زوج بودن هم بد نیست و ممکنه بهتر از تنهایی باشه. و این زوج به من حس خوبی‌ از کوپل بودن میدادند، دوستشون داشتم.

خلاصه روز پری داشتم و به قول کبکیها « J'ai eu une grosse journée!»

دیروز هم موندم خونه، اصلا حوصله کار نداشتم، ولی‌ بیکار هم نبودم، کلی‌ کار بانکی و اداری با اینترنت و تلفن انجام دادم. مونیک ایمیل زد که سمینار خوب بوده ولی‌ همون طور که پیش بینی‌ کرده بوده از انیمیشن استفاده نکرده، در کلّ راضی‌ بود، حالا بیاد، ببینیم که چه خبر بوده اونجا.

کبک دوباره خالی‌ شد!

کبک دوباره خالی و بی‌ روح‌ شده، خالی‌ خالی‌، مثل سه سال پیش همین موقع ها ! از بعد از ظهر، دل آسمون گرفت، خاکستری شد، تیره تیره... بغض کرده بود، آبستن گریه بود، بعد هم بارید و بارید...هنوز هم داره میباره!
امشب برادرزاده هام رفتند، رفتند ونکور و چند روز دیگه برمیگردند ایران.

آرزو!

دیشب مونیک ایمیل زده بود با کلی‌ سؤال، آخر شب هم زنگ زد و با هم پرزنتیشن رو مرور کردیم. چند تا کار دیگه هم سفارش داد که امروز انجام بدم و براش بفرستم، تقریبا همه هماهنگی‌ها رو انجام دادیم. گفت که شب میخواد نگاهی‌ به پرزنتیشن بندازه و خودش رو برای فردا آماده کنه، اونجا ساعت ۵ عصر بود و اینجا ۱۱ شب. امروز صبح زودتر رفتم دانشگاه که سفارش هاش رو به موقع انجام بدم. میل باکس دانشگاه رو باز کردم، چشمم افتاد به یک ایمیل از مونیک با عنوان HELP!!!!. ظاهرا دیشب که PowerPoint رو باز کرده که خودش رو برای ارائه‌اش آماده کنه ، به مشکل برخورده. راستش این دفعه یک خرده قر و فر PowerPoint‌ام رو زیاد تر کردم، ظاهرا مشکلش با همون انیمیشن‌ها بوده.


یکی‌ از برگزار کننده‌های این کنفرانس، ناساست و کلی‌ از پروفسور‌ها و اساتیدش هم این روز‌ها اینجان. دلم میخواد که یک فرصت خوب برای کار آموزی یا پست داک ، تو یکی‌ از لابراتوار هاش به دست بیارم. برای همین، از وقتی‌ که متوجه شدم که خودم، به خاطر نرسیدن به موقع ویزا، نمیتونم برم، همه تلاشم رو کردم که یک کار سنگین و خوشگل ارائه بدم که بتونه خوب دلبری کنه و یک پروژه‌ای رو تور کنه. امیدوارم که بشه، اگر خودم هم رفته بودم، امیدم بیشتر بود.

نه اینکه روم زیاد باشه یا توقعم خیلی‌ ، پروژه جذابه و جا داره برای طنازی و دلبری! در واقع، چند ماه پیش توی یک کنفرانس تو مونترال بودیم که برگزار کننده اش JPL, یکی‌ از آزمایشگاه‌های ناسا بود. روز دوم که ما کارمون رو ارائه دادیم یکی‌ از اساتید با مونیک صحبت کرد و گفت سوژه جالبیه و حاضریم که با هم همکاری کنیم و کارآموز بگیریم، ما هم ابراز خوشحالی کردیم، و بعد مونیک به من گفت خودت رو آماده کن. اون استاد الان هونولولو هست، ممکنه دوباره با مونیک صحبت کنه، امیدوارم! از قدیم گفتند، آرزو بر جوانان عیب نیست! فقط خدا کنه متوجه این پروسه ویزا نشه، خودش یک پوئن منفیه.

خلاصه، اون پیشنهاد کمی‌ رویاهام رو جهت داده و کلا هم آدم خوش بین و امیدواریم! اگر چیزی که میخوام نشه، غصّه نمیخورم و میگم که خب حتما صلاح نبوده ولی‌ برای رسیدن به اون از یک راه دیگه وارد میشم!

------------------------
عکس‌ها از گوگل.

US Visa!

طبق برنامه ریزی که از چند ماه قبل کردم، این روزها می‌بایست هاوایی باشم، ولی‌ نیستم و کبکم! برای شرکت در یک کنفرانسی، دسامبر گذشته (۲۰۰۹) ثبت نام کرده و Abstract مقاله فرستاده بودم و طبق برنامه قرار بود این هفته رو هونولولو باشم و بعد هم میخواستم از این فرصت استفاده کنم و برای تعطیلات ۱۰ روزی برم آتلانتا. از اونجایی که هنوز پاس کاناداییم رو نگرفتم، برای گرفتن ویزا اقدام کردم و اوایل ژوئن مصاحبه داشتم. همه چیز خوب و عالی‌ بود و گفتند تا ۲ هفته دیگه جواب میدیم....هنوز رفتند که جواب بدند!!! اوایل شاد و خندون، بیشتر از اینکه به کاری که باید تو کنفرانس ارائه بدم فکر کنم، دنبال خرید مایوی جدید و لباس‌های خوشگل تابستونه برای پلاژ و این حرفها بودم. از یک ماه که گذشت نگران پاسپورتم شدم که نکنه فرستادند ولی‌ به دستم نرسیده. دو هفته پیش شروع کردم به تماس گرفتن با کنسولگری آمریکا، ایمیل پشت ایمیل، چند بار تلفن و ۳-۲ بار فکس. جواب دادند که تقاضا زیاده و باید صبر کنم، ولی‌ من دست بردار نبودم، انقدر تماس گرفتم که دیروز ایمیل زدند که کارهای ویزای شما در حال انجامه، لطفا تماس نگیرید، مطمئن باشید با شما تماس میگیریم!!! به هر صورت سفر هاوایی که به هم خورد و سه شنبه روز پرزنتیشن منه که مونیک به جام انجام میده. حالا، اگر ویزا رو بدند که برای تعطیلات یکی‌ دو هفته میرم آتلانتا در غیر این صورت که هیچ...گند زدند به تعطیلات تابستونیم!

به هر حال، یک ایرانی هر جای دنیا که باشه، تا زمانی‌ که بخواد با پاسپورت ایرانی بره آمریکا، باید منتظر هر نوع برخوردی باشه، که روز به روز هم بدتر و تحقیر آمیزتر میشه! اگر کسی‌ گرین کارت آمریکا رو حتی به طور موقت هم داشته باشه، برای اومدن به کانادا و یا رفتن به هر کشور دیگه، نیاز به گرفتن ویزا نداره. ولی‌ با داشتن کارت اقامت دائم کانادا، تا وقتی‌ که پاسپورت کانادایی نباشه، برای رفتن به آمریکا حتما باید ویزا گرفت. خوبیش اینه که به زودی پاسم رو میگیرم و دیگه اگر خدا بخواد درگیر این برخورد‌ها نمیشم، مصاحبه، انگشت نگاری تو فرودگاه، جدا کردن از صف و بازرسی و هزار و یک جور تحقیر دیگه....

N سر به سرم می‌گذاره و میگه به خاطر عکسته که هنوز بهت ویزا ندادند، تو این عکس شبیه این زنهای کلمبیایی که تو لابراتوار‌های مواد مخدر کار میکنند افتادی و کلی‌ میخنده...فکر کنم یک خورده راست میگه، وقتی‌ برای مصاحبه رفته بودم مصاحبه کننده یک نگاه به عکس با حجاب و رتوش شده پاسم مینداخت، یک نگاه به اون عکس مسخره که برای ویزا فرستاده بودم و یک نگاه به خود خانومم که جلوش ایستاده بودم و بلبلی می‌کردم و جواب میدادم و شبیه هیچ کدوم از اون‌ها نبودم!!!

همه برنامه ریزی تابستونم به هم ریخت. اگر از اول میدونستم نمیرم، یک برنامه یک ماهه می‌ریختم برای ایران و میرفتم پیش خونواده ام...انقدر دلتنگ آقاجون و مامان هستم که خدا میدونه...اصلا این روز‌ها نمیتونم حتی عکس شون رو نگاه کنم بسکه دلم هواشون رو میکنه، هوای بغل کردن و بوسیدنشون رو... دلتنگ باهاشون حرف زدنم، دلتنگ دست پخت مامان وقتی‌ غذاهای مورد علاقه‌ام رو درست میکنه، دلتنگ شنیدن صدای آقاجون وقتی‌ برام میخونه:‌ ای به بالا چون صنوبر، وی به رخ چون میم و ه...

------------------------
عکس‌ها از گوگل.

بالاتر از خونه ما یک سالن تتواژ هست که گاهگداری مسیرم از اونجا می‌گذره. اکثر اوقات چند تا مرد جوون درشت هیکل با سر‌های تراشیده، بدن تمام تتو و سر و صورتی‌ که پر از حلقه و سیخه رو می‌‌بینم که جلوی درش ایستادند. با دیدنشون، این سؤال پیش میاد برام که اینها با این همه حلقه رو لبشون چطوری کسی‌ رو میبوسند؟ حلقه‌ها رو درمیارند؟ خب اون لحظه که حس بوسیدن و بوئیدن دارند، تا بیان حلقه‌ها رو در بیارند که حس مالیده شده و رفته!!! اگر نه، با اون همه حلقه، سیخ و نگین روی لب، چه حسی میکنند؟ سر و صورت هم دیگه رو خراش نمیندازند؟ دور و برم هم از این مدل دوست و آشنا ندارم که ازش بپرسم. خلاصه که سوالی شده برا خودش و گاهی‌ ذهنم رو مشغول میکنه، هیچ تصوری هم نمیتونم ازش داشته باشم!!!

------------------------
عکس‌از گوگل.

برنامه ریزی!

از سال گذشته شهرداری منطقه «Saint- Croix Lotbinière»، یکی‌ از شهرک‌های اطراف کبک، برنامه جالبی‌ رو برای زمستونهای طولانی کبک (بین ۶ تا ۸ ماه)، برای شهرونداش در سالن شهرداری گذاشته. و اون اجرای کنفرانس در معرفی‌ کشورهای دیگه است که آخرین جمعه شب هر ماه توسط افرادی از کشور مورد نظر یا کسانی‌ که به اون کشور سفر کردند اجرا میشه. معرفی این کشور‌ها که در عرض ۲:۳۰-۲ ساعت برای عامه مردم با عکس و فیلم انجام میشه، شامل معرفی فرهنگ، تاریخ، تمدن، سنت، رسومات، مذهب، سبک زندگی‌، و... است . سال پیش کشورهای ویتنام، شیلی، چین، اسکاتلند و یکی‌ دو تا دیگه که یادم نیست معرفی‌ شدند، مردم هم از این برنامه خیلی‌ خوب استقبال کردند. Jean-Pierre، استاد دانشگاه، یکی‌ از مدیران ارشد وزارت توسعه و حفاظت محیط زیست که توی همون منطقه مزرعه داره از مسئولین این برنامه است. ایشون اکتبر گذشته (اکتبر ۲۰۰۹)در این مورد با من صحبت کرد و خواست که در صورت تمایل کنفرانسی راجع به ایران بدم. من هم که سرم درد میکنه برای معرفی‌ ایران و ایرانی (همینی که هستیم) و تغییر این تصویری که از ما توسط مدیا داده میشه، قبول کردم و خواستم که این کار رو با همکاری دو تا از دوستای نزدیکم انجام بدم. همون موقع گفت که برنامه معرفی‌ ایران برای فوریه ۲۰۱۱ خواهد بود! هفته گذشته ایمیل زده و روز و ساعت دقیق کنفرانس راجع به ایران رو داده و خواسته که عنوان کنفرانس، اسامی افرادی که قراره کنفرانس بدند، و چند تا عکس از ایران برای چاپ در انونس و کتابچه بفرستم. از اون جائیکه از قبل با دوستام صحبت کرده بودم، اطلاعات لازم رو به موقع فرستادم، و چون هر سه تامون دانشجو هستیم و وقتمون محدوده، برنامه ریزی کردیم که هفته‌ای ۴-۳ ساعت کارکنیم برای ارائه یک کار خوب و مقبول. هم برنامه دقیق و مشخصه و هم زمان لازم برای انجام یک کار بدون استرس هست.


یکی‌ از دوستای نزدیکم که روزنامه نگار جوون، موفق و معروفیه و در حال حاضر هم با یکی‌ از روزنامه‌های معتبر کشور همکاری میکنه، ۴-۳ روز پیش برام آف گذاشته که مطلبی رو برای یکی‌ دو روز آینده در رابطه با «تقدیر گرایی و خرافه خواهی بین سرخپوستها» برای چاپ در روزنامه بنویسم، یک متن کوتاه و روون، نه خیلی‌ تخصصی. به دلیل اینکه منطقه مورد مطالعه پروژه‌ای که روش کار می‌کنم، مربوط به شمال ایالت کبک هست و ساکنینش یک نژاد از سرخپوستها هستند، این رو خواسته. براش آف گذاشتم که سوژه جالبیه ولی‌ نیاز به زمان داره و من این روز‌ها خیلی‌ سرم شلوغه، دلم میخواد که این کار رو برات کنم ولی‌ به زمان بیشتری احتیاج دارم. میدونه که برام انقدر عزیزه که هر کاری بخواد براش انجام میدم، ولی‌ برای نوشتن هر چیز نیاز به اطلاعت کافی‌ و معتبره مخصوصا اگر قرار به چاپ باشه اون هم تو یک روزنامه. دو شب پیش ساعت ۱۰ شب، میگه تا ۸ ساعت دیگه باید متن رو بفرستم، یک متن ساده و کوتاه میخوام، میتونی‌ بنویسی‌. میگه هر چی‌ که دیدی تو منطقه بنویس!!! بهش میگم این مدت که با «اینویت»‌ها برخورد داشتم، فقط راجع به پروژه حرف زدیم نه مذهب، تقدیر گرایی و خرافات بینشون. بس که از خودم در این مورد سؤال کردند حالم به هم میخوره که از دیگران راجع به این تفاوتها بپرسم. با این حال، به یکی‌ دو تا از کسانی‌ که توی اون منطقه میشناختم ایمیل زدم، که یکیشون استقبال کرد و گفت جواب میده ولی‌ چون داره میره سفر، تا سه هفته نیست! اینها هم که توی سفر به ایمیل جواب نمیدند، اینکه هیچ. دیروز ایمیل زده که تا ۹ شب بفرستم، یعنی‌ هنوز وقت داشتم با اینکه اون ۸ ساعت تموم شده بود!!! راستش وقتی‌ دیدم از سرخپوسته خبری نشد، از دو تا از هم دانشکده‌‌ای ها، یک ویتنامی و یک چینی‌ خواستم که درباره این موضوع تو کشورشون بهم یک متن کوتاه بدند که من هم ترجمه و ویرایش کنم و برای دوستم بفرستم. فقط برای اینکه کارش راه بیفته، نگرانش بودم که نکنه کارش بمونه و شرمنده از اینکه نتونستم کاری بکنم. آنها هم اول قبول کردند بعد از یکی‌ دو ساعت گفتند که چون این یک سوژه کلیه و توی زمینه کارمون نیست و نیاز به مطالعه داریم و نمیتونیم در این زمان کوتاه بنویسیم! خلاصه اینکه، نه وقت داشتم که تحقیق کنم و یک متن خوب و قابل چاپ در روزنامه بفرستم، و هم اینکه زمان زیادی رو که باید برای کارم میگذاشتم از دست دادم به خاطر پیدا کردن مطلب از افراد محلی، و در آخر هم هیچ نتیجه‌ای نگرفتم. شاید اگر زودتر میگفت و یا همون اول مدت زمان دقیق ارسال رو میدونستم، میتونستم کمکی‌ بکنم.

------------------------
عکس‌ها از گوگل.

کمی‌ متحیرم!

اکثر شبهایی که کار دارم و میمونم دانشکده می بینمش که مشغول نظافت دانشکده است، سلامی می‌کنم و گاهی‌ چند کلامی‌ هم حرف می‌زنیم. ظریفه، با چشمهای آبی‌، موهای فر بلوند رنگ شده و همیشه خندون. امشب وقتی‌ برای شام میخواستم برم خونه دیدمش که داشت اتاق بغلی رو جارو میکرد. بعد از سلام احوالپرسی کمی‌ گپ زدیم و بهش گفتم برمی‌گردم،خیلی‌ کار دارم شاید امشب تا صبح بمونم. بعد از اینکه ازش جدا شدم یادم افتاد که بعد این همه وقت که میشناسمش هنوز اسمش رو نمیدونم. موقعیت اجتماعی آدم‌ها هیچ وقت نقشی‌ نداره توی برخوردم، اون چه که مهمه شخصیت و اخلاقشونه، به همین خاطر همیشه برخورد خوب و با احترامی با مستخدم، دربون، نگهبانی،و ...دارم. برگشتم و بهش گفتم، من پروین هستم، اسم شما چیه؟ خندید و گفت :ژوزه. با همون خنده و نگاه شاد همیشگیش، در حالیکه دستش رو با شلوارش پاک میکرد، اومد جلو و با هم دست دادیم. دستم رو تو دستش نگاه داشت و گفت: در واقع تو خیلی‌ مهربونی، خوشگلی‌، بلندی...خوشم میاد ازت، بهت تمایل دارم!!! یخ گرفتم، ولی‌ به روی خودم نیاوردم. دلم میخواد که به خاطر مهربونی و خوش اومدنش گفته باشه، نمیخوام پیشداوری کنم، هر چند که...

گاهی‌ پیش اومده توی مهمونی، استخر یا باشگاه ورزشی دختری بیاد جلو و شروع کنه به صحبت، از نوع صحبت و برخوردش معلومه که مخ زنی‌ میکنه یا نه. اینجور مواقع من هم با یک برخورد ظریف به طرف میفهمونم که پایه نیستم! همجنسگرا نیستم ولی‌ مشکلی‌ با این مسئله ندارم، یک مساله شخصیه مثل اعتقادات مذهبی‌، عقاید سیاسی، و ... اتفاقاً چند تا دوست و آشنای همجنسگرا هم دارم که خیلی‌ مهربونند، مخصوصا پسرها! به هر حال، کبک شهریه که بنا به شنیده‌ها، همجنسگراهاش بیشتر از هر جای دیگه کانادا هستند ، زندگی‌ مشترک و ازدواجشون هم قانونیه.

ولی‌ امشب... کمی‌ متحیرم!!!

------------------------
عکس‌ از گوگل.

موطن آدمی؟!

همیشه می گفت : زودتر تصمیمت رو بگیر، می مونی یا برمیگردی؟ اگرزود تصمیم نگیری، سی سال میری و میای و نمیدودنی که چه کاره ای. یا مثل من اینجا بمون و دیگه نرو و یا مثل فلانی ، دیگه برنگرد. ولی من نمیتونستم تصمیم بگیرم.
می دونم که اینجا رو دوست دارم! آرامشی که دارم، آدمهای اطرافم، دوستهای خوب، تلاشی که می کنم...اینجا راحتم، خودمم، اونی هستم که میخوام باشم، باید باشم. تنهاییش را هم دوست دارم، اذیتم نمیکنه!
ولی خب اونجا....اونجا هم ، همه را دارم، همه عزیزانم، همه کسانی که دوستشون دارم، همه خاطرات بچگی، نوجوونی، جوونی، عاشقی ها، قهرها ، آشتی ها، کل کل کردن ها، بگو مگو ها، تلاشها، تضادها...
گاهی دلم تنگ میشه، گاهی هوس کاری یا چیزی رو می کنم که فقط مال اونجاست...تک تبریزی، تاقستان، توچال، دربند، درکه، جمشیدیه، امامزاده صالح، مرادو، قبرستون بیلقان، بستنی اکبرمشتی، ساندویچ فری کثیفه، پیتزا 72 و ...
من هر دو جا رو دوست دارم، همه جا رو دوست دارم! فعلا اینجام ، اونجا رو هم نگه میدارم!
دنیا کوچیکه و ارتباطات وسیع... میشه همه جا بود ، جاهایی که دوست داریم! میشه با همه در ارتباط بود، همه کسانی که دوست داریم!
به قول ابراهیم گلستان: وطن یک فرمول است در ذهن آدمها و می تونیم اون را هرجا که باشیم تعریف کنیم!
و یا به قول احمد شاملو : موطن آدمی تنها در قلب کسانی است که دوستش می دارند!

عاشقتم جیمی که حواست هست و تو گرماگرم صحبت در مورد نتایج پروژه و نحوه ارائه ش، میگی‌ کوتاهی موهات خوشگله، بهت میاد!

تقویم ایرانی!

میگه: فردا تعطیله ولی‌ من میرم سر کار!
می‌پرسم: چرا فردا تعطیله؟
میگه: ...

تو این مدت، چند باری این مکالمه تکرار شده.

تا اینکه پریروز در جوابم میگه: خب اینجا امروز مبعث است...بد نیست یه تقویم ایرانی هم داشته باشی‌ هااااا
میگم: یک دیواریش رو دارم که رو دیوار سالنه ولی‌ مال یکی‌ دو سال پیشه!!!

در واقع این تقویم هدیه یک دوسته، یک کار هنری قشنگ با طرح‌های زیبا همراه با نوشته‌های کوتاه و پرمعنی رو هر صفحه‌ش، که یکی‌ دو ساله زینت بخش یکی‌ از دیوارهای هال کوچیک خونه دانشجویی من شده. ولی‌ وقتی‌ که حتی روز تحویل سال نو باید سر کار یا کلاس باشم، دیگه چه فرقی‌ میکنه دونستن روزهای تعطیل و غیر تعطیل ایرونی‌، اینکه ۱۴ یا ۱۵ خرداده ، عاشوراست، مبعثه و....!!!

اینکه هنوز این تقویم رو دیواره به خاطر اینه که نقش مهمتری داره نسبت به نشون دادن روزها و ماههای سال. قبل از این هم یک تقویم رومیزی داشتم که اون هم کار هنری زیبایی بود و هدیه، و دو سه سالی‌ رو میزم بود تو دانشگاه. این تقویم ها، این فرصت رو به هر دوست و آشنای غیر ایرونی‌ داده که بدونه که غیر از سال نو چینی‌ و میلادی، یک سال نو دیگه‌ای هم وجود داره که مال ایرانیهاست. ایرانیها تقویم، زبان، تاریخ و فرهنگ خودشون رو دارند. هر چند که الفباشون پس از حمله آعراب به ایران تغییر کرده ولی‌ زبانشون رو حفظ کردند حتی تو محیط‌های علمی‌، صنعتی، اداری فارسی‌ حرف میزنند، برخالف بقیه کشورهای جهان سوم یا کشورهای مستعمره که زبان رسمیشون یا انگلیسیه یا فرانسوی! خلاصه سوژه ایه برای حرف زدن راجع به ایران و ایرانیها و تغییر تصویری که در رابطه با ما از مدیا گرفتند. اینکه ما تروریست نیستیم و مردمی هستیم با فرهنگ مثل مردم همه جای دنیا، خوب داریم، بد هم داریم! برای این تغییر، به تاریخ ۳۵۰۰ ساله و فرهنگ نیاکان اشاره نمیکنم، چون اصلا راست و دروغش معلوم نیست. این روز‌ها که عصر ارتباطاته، با این همه وسایل ارتباط جمعی‌ و سرعت بالای انتقال اطلاعات ، کشته شدن یک فرد تو روز روشن، تو خیابون جلوی چشم مردم و همینطور مقابل دوربین موبایل، تفسیرهای متفاوت داشته، وای به تاریخ گذشتگان! من برای این تغییر فقط از اون چه که هستیم و داریم میگم، همین و بس!

هوای متغیر!

بارون میاد شدید، مثل آبشار! طوری که با طی‌ مسیر ۵ دقیقه یی دانشگاه به خونه تا فیها خالدون آدم خیس میشه، انگاری با لباس رفتی‌ زیر دوش! تو کبک، هر روز قبل از بیرون اومدن از خونه حتما باید سایت هواشناسی رو دید. خوبه که همیشه چتر و یک شال یا یک کاپشن نازک همراه آدم باشه حتی در روزهای گرم مثل امروز، ممکنه یکهو بارون بگیره!
خلاصه همیشه باید مجهز بیرون رفت، به امید کسی‌ هم نباید بود. چون یک وقتی‌ با دوستت سر چهارراه ایستادی تا چراغ سبز بشه و ردّ بشید. یک دفعه بارون تندی میگیره و دوست آلمانیت با همه مهربونیش چترش رو باز میکنه حتی بهت تعارف هم نمیکنه بیای زیر چتر، و مسیرتون رو صحبت کنان ادامه میدید یکی‌ زیر بارون تند و یکی‌ زیر چتر...

نمیدونم چی‌ تو خاک پارک تو مسیر هست که وقتی‌ بارون میاد و خیس میشه بوی بازار ماهی‌ فروشهای رشت رو میده!

گرم، گرم، گرم...غیر قابل تحمل!

برای کسی‌ که تابستون کبک رو ببینه، تصور زمستون به اون سردی، با طوفانهای شدید و ارتفاع برف گاهی‌ تا بیش از ۵ متر باور نکردنیه!

ماتحت، مافوق!

خونه یکی‌ از بچه‌ها دور هم جمعیم. تعریف میکنه که زنگ زده به یک شرکتی توی مونترال که مسئولش افغانی بوده و با هم فارسی‌ حرف زدند. ظاهراً آقای مسئول کار داشته و به ایشون گفته که : ببخشید من کار دارم، شما با ماتحتم صحبت کنید!!! منظورش معاونش بوده! سوژه خنده بود تا آخر شب ((((:

حالا اگر این دوست ما از اول با معاون صحبت میکرد و اون میگفت که با مافوقم صحبت کنید، اصلا هم خنده نداشت و برای ما خیلی‌ طبیعی بود. چرا که با کاربرد کلمه ماتحت به این معنی‌ مانوس نیستیم! راستی‌ چرا؟ تفاوتش چیه؟

Prostitution

حدود ساعت ۸ عصر، تو مسیر برگشتن از استخر در حال حرف زدن بودیم که یکهو میگه دیدیش؟ میگم چی‌ رو؟ و سریع سرم رو برگردوندم به سمتی‌ که اشاره کرده. چشمم می‌افته به دختر جوون و لاغری که با آرایش غلیظ ایستاده سر چهارراه یک خیابون فرعی و دو سه تا مرد مسن و درب و داغون با بالا تنه لخت هم کمی‌ دورتر کنار در یک خونه ایستادند. تو همین فاصله دوچرخه سوار جوونی به دختره نزدیک شد، در حال حرف زدن بودند که یک ماشین پلیس از خیابون مقابل به آرومی ردّ شد، پسره سریع رفت و با دور شدن پلیس برگشت و به صحبتش ادامه داد که ما دور شدیم. اگر پلیس اینها رو میدید، پسره رو جریمه میکرد، به دختره کاری نداشت. به هر حال اون شغلشه و نیاز داره که کار کنه برای امرار معاش ولی‌ مردهایی که درحین معامله و چونه زدن با این دخترها ببینند، جریمه سنگین میکنند(طبق شنیده ها)!

تن‌فروشی‌ در سطح شهر آزاد نیست و این دخترها نمیتونند هر جا که دلشون خواست بایستند. محله‌ای هست در مرکز شهر که بیشتر محل زندگی‌ تن فروشها، الکلیها، پخش مواد مخدر، و ... است. مردم این منطقه وضع مالی‌ خوبی‌ ندارند. یک کلیسای بزرگ تو این محله هست که همیشه تو میدونگاهیش این تیپ زنها و مردهایی که پیر شدند و دیگه از کار افتاده هستند نشستند و با هم حرف میزنند. مردمان بی‌ آزاریند و سرشون تو لاک خودشونه. گاهی‌ میرم اون طرفها و میشینم پای صحبتشون، آدمهای جالبیند، کافیه یک گوش مفت گیر بیارند، شروع میکنند از زندگی‌ گفتن، همشون یک پا فیلسوفند! زندگی‌ رو تجربه کردند، تو مستی، پستی و بدبختی،...

تا زمانی‌ که زندگی‌ در مرکز شهر رو تجربه نکرده بودم، یک کارتن خواب هم اینجا ندیده بودم. و این خوبه که با زندگی‌ واقعی‌ و زیر پوستی این شهر هم آشنا شدم که بدونم اینجا هم مثل همه جای دنیا همه جور زندگی‌ درش هست فقط خیلی‌ قانونمنده و سایه پلیس همه جا هست. قدرت پلیس و قانونه که امنیت و آرامش رو همه جا احساس میکنی‌ حتی تو این محله!

این روز‌ها

این روز‌ها هوا خیلی‌ گرم و شرجیه، امروز حدود ۴۲ درجه بود! این گرما رو دوست دارم، هر چند، گاهی‌ به خاطر رطوبت زیاد، نفس کشیدن سخت میشه. همین بالا بودن رطوبت سبب بارونهای سریع و تند در طول روزه. صبحها بعد از جیم میرم دانشگاه تا عصر. خیلی‌ کار دارم، برای یک سمینار دارم خودم رو آماده می‌کنم. بعد هم یکی‌ دو ساعت شنا تو استخر رو باز. شب هم دوباره برمی‌گردم دانشگاه یا میرم کافی‌ شاپ با بچه‌ها یکی‌ دوساعت کار می‌کنم و بعد، دو ساعت میرم دوچرخه سواری. حسابی‌ رنگ عوض کردم، همینطوری پیش بره تا آخر تابستون همرنگ دورگه میشم شاید هم پر رنگتر!

دوستای مسلمون زیاد دارم، مسلمونهایی از کشورهای مختلف آفریقا مثل تونس، مراکش، الجزیره، سنگال، و ... نماز میخونند، حتما روزه میگیرند، گوشت خوک نمیخورند، حتما گوشت حلال میخورند به همین خاطر بیرون فقط ماهی‌ و مرغ میخورند، اکثر پسر‌ها نماز جمعه میرند، معتقد‌ها مشروب نمیخورند . عید قربون، قربونی میکنند حتی دانشجوها دونگی این کار رو میکنند. ولی‌... داشتن حجاب یک انتخابه! و شاید آخرین چیزی باشه که درموردش تصمیم میگیرند، یا اینکه به اجبار و به خاطر همسر یا دوست پسرشون این کار رو میکنند. برای شنا، دخترا بیکینی میپوشند، ندیدم تا به حال کسی‌ مایو یک تیکه بپوشه، ربطی‌ هم به هیکل نداره، خوش هیکل و بد هیکل، حتی باردار. با تعجب و گاهی‌ همراه با تمسخر نگاه میکنند وقتی‌ میگیم ما پلاژ مختلط نداریم.
پسرهاشون توی مخ زنی‌ معروفند، باید کنارشون خیلی‌ زبل بود وگرنه در همون حال که از برحقی دین و خوبی‌ پیامبر و مهربونی خدا میگند، ممکنه خیلی‌ کارها هم بکنند. در مورد ارتباط با دختر‌ها هیچ محدودیتی ندارند، هر نوع ارتباطی‌ حلاله! اگر که دختر کبکی و اروپایی باشه که هیچ...ولی‌ در کلّ دوستای خوبیند. هفته اولی‌ که رسیده بودم اینجا، برادرم همونطور که در مورد کبک و فرهنگش میگفت و کلا من رو با سبک زندگی‌ اینجا آشنا میکرد گفت در ارتباط با پسرهای مراکشی و سنگالی حواست باشه، زیاد قابل اعتماد نیستند! و بعدها به حرفش رسیدم، با آدمهای زیادی آشنا شدم حتی واقعا مذهبی‌ و مقید، کسانی‌ که با هر لقمه یی که میگذاشتند دهنشون یک «بسم الله» می‌گفتند، حتی با هر حپه انگور، ولی‌ در ارتباط با دختر‌ها انگار اصلا هیچ قانون و لیمیتی نداشتند و نه حتی وفاداری! ناگفته نمونه که پسرهای سیاه و عرب، در کلّ آفریقایی ها، بین دختر کبکی‌ها خیلی‌ طرفدار دارند، گرمند، خوب حرف میزنند، راجع به همه چیز اظهار نظر میکنند، مطالعات شون زیاده و کسل کننده نیستند. به هر مناسبتی جشن میگیرند و در کلّ دین شادی دارند.
این سالهای اخیر، اینجا هم موج اسلامگرایی گرفته و کسانی‌ رو میشناسم که توی این یکی‌ دو سال تغییر کردند. همکلاسی داشتم که نه خونواده و نه پیش زمینه مذهبی‌ داشت. خیلی‌ باهاش دوست بودم ، تغییر کرده به قدریکه بچه‌ها بهش می‌گند «طالبان». صورت به اون قشنگی رو با اون همه ریش و سبیل نامرتب خراب کرده. انگار رو زمین نیست، خیلی‌ به خودش سخت میگیره به این امید که بعد از مرگش میره بهشت و میتونه با ۷۳ حوری هم زمان ارتباط داشته باشه (عین جمله خودش). به شوخی‌ بهش می‌گفتم حالا اینجا با یکی‌ از این حوریها باش که رفتی‌ اونجا هل نشی‌ و بدونی‌ چه کنی‌!!!
حالا چرا اصول همون دین برای ما متفاوته، نمیدونم؟!! رنگ ناخن، چند تار موی بیرون از روسری، پوتین بلند رو شلوار، لباس‌های به رنگ شاد، ارتباط دختر‌ها و پسرها و... همه عامل فساد و تباهیه! همه مراسم مذهبی‌ هم که همش عزا و گریه‌زاریه!

!1er juillet

روز اول ژوئیه (جولای) تو کبک، به روز اثاث کشی‌ معروفه و همه جا به جایی‌‌ها این روز انجام میشه. تو این جا به جا شدنها، بعضیا وسایل خونه شون رو عوض میکنند و قدیمیها رو میگذارند کنار خیابون که اگر کسی‌ خواست، برداره وگرنه که ماشین شهرداری میاد میبره. گوشه کنار خیابون، پره از کارتونهای خالی‌، وسایل مستعمل، ظرف و ظروف شکسته، تلویزیون، مبل و ....

عموما شبها با یکی‌ دو تا از دوستها میریم کافه‌ای ، رستورانی‌، جایی‌ که اینترنت هم باشه و اونجا درس میخونیم. اینجوری هم یک تنوعه، هم همدیگه رو میبینیم ، هم از وقتمون استفاده می‌کنیم و کارمون هم پیش میره.

امروز عصر از دانشگاه میرفتم خونه که وسایلم رو بردارم و برم «Star Cafe» با رضوان درس بخونیم. دم در خونه، جیهن رو دیدم که میخواست یک کاناپه ۳ نفره رو که کنار خیابون بود ببره تو آپارتمانش. از دلی خواسته بود بیاد کمک. من هم تشکچه‌های کاناپه رو بردم براش. به مکافاتی کاناپه به اون سنگینی‌ و بزرگی‌ رو آوردند طبقه چهارم. هن و هن کنان در کش و قوس وارد کردنش تو خونه بودند که سرایدار اومد بالا و گفت که این رو نمیتونید ببرید تو خونه، برش گردونید. هیچ دلیلی‌ هم نیاورد جز اینکه گفت ممنوعه! قیافه بچه‌ها اون لحظه دیدنی‌ بود!!!

------------------------
عکس از‌: http://www.levisurbain.ca/images/1juillet.jpg

همینجوری...

میگند آب و هوای هر منطقه رو خصوصیات اخلاقی‌ مردمش تاثیر می‌گذاره. اینکه کبکیها سرد و مودی هستند به خاطر همین آب و هوای کبکه که اصلا بهش اعتباری نیست. دوباره ۳-۲ روزیه که هوا سرد شده، بارون شدید، آسمون خاکستری و دلگیر، بینش آفتابی هم میشه ولی‌ باد هست و سرده مثل اواخر پائیز و اوایل زمستون. نه میشه رفت دوچرخه سواری، نه دو، نه بسکتبال تو پارک، هیچ، هیچ... همش دانشگاه، خونه یا ماشین سواری!

فردا دوباره تعطیله، این بار به مناسبت روز ملی‌ کانادا «Canada Day»، و ظاهرا ملکه الیزابت هم اومده اینجا، هالیفکسه. فرقی‌ به حال من نمیکنه، کلی‌ کار دارم، مگر اینکه هوا خوب باشه که برم پلاژ یا کوهی، جنگلی‌، چیزی...برادر زاده هام هم نیستند، رفتند پیش دوستاشون.

دیروز دوستم تمام روز رو بیمارستان توی اورژانس بوده. ظاهرا صبح تپش قلب داشته که میبرنش بیمارستان. هم نگرانش بودم و هم ناراحت که نکنه به خطر صحبتهای من باشه. برای همین شب که زنگ زدم حالش رو بپرسم، سریع میگم همش از استرسه، به خاطر امتحانیه که هفته دیگه داری، کلی‌ دلداریش دادم که امتحانت خوب میشه و بعد هم میری کشورت و با دیدن خونوادت بهتر میشی‌. امیدوارم هم که اینجور باشه، ولی‌ با حرفهای امروزش اصلا مطمئن نیستم. برای ایریس جالبه، و میگه دلم میخواد این «Amour Oriental» رو تجربه کنم! یکی‌ برام گل بفرسته، شعر بگه ... خیلی‌ رمانتیکه!

ظاهرا این دختر‌های فرانسوی نمیتونند رو صندلی‌ بشینند، همیشه باید رو پای دوست پسراشون بشینند حتی وقتی‌ دارند ریسرچ میکنند. یکی‌ دو هفته‌ای میشه که یک دختر فرانسوی اومده تو اتاق ما. غالبا نیست و تو لابراتوار کار میکنه، ولی‌ امروز تمام وقت تو اتاق بود، و یکی‌ دیگه از دانشجوها هم پیشش بود، نمیدونم چطوری کار میکردند که ما فقط صدای ماچ و بوسه میشنیدیم، دورگه همه حواسش به اونها بود! تو لوکال قبلی‌ هم که بودم، پاسکال یک پسر فرانسوی بود کنارم مینشست. وقتایی که دوست دخترش میومد پیشش هیچ وقت رو صندلی‌ نمینشست، رو پاش مینشست و ۳-۲ ساعت همینجوری کار میکردند. تا اینکه پاسکال یک ماهی‌ برای پروژه ش رفت مکزیک، فردای روزی که برگشت، بچه‌ها دیدند گریه میکنه، به همه گفته بود که دوست دخترش بهش خیانت کرده و با یکی‌ از پسر فرانسویهای دانشگاه رفته. ولی‌ دوباره با هم خوب شدند و دختره همچنان سر زانویه، «Amour Oxidental»!

میرم که فیلم ببینم با بچه ها...دلم یک هوای گرم و آفتابی میخواد!


http://en.wikipedia.org/wiki/Canada_Day

...!

تواین مدتی که کبک هستم، یکی از چیزهایی که خیلی خوشحالم میکنه اینه که وقتی میرسم خونه، چراغ پاسخگوی تلفنی روشن باشه، حتی اگر پیغام مهمی نباشه! مهم دیدن چراغ روشنه که نوید یک پیام رو میده!

مثل یک دوست نه بیشتر!

«میدونی تو یک دوست خیلی‌ خوبی‌ هستی‌. تو رو دوست دارم مثل یک دوست خوب نه مثل یک مرد. می‌‌بینی‌ که نسبت به همه کسانی‌ که میشناسم با تو نزدیکترم. خیلی‌ خوب و مهربونی، توجه داری، هر کی‌ با تو زندگی‌ کنه واقعا خوشبخته. ولی‌ باور کن اصلا نمیتونم بیشتر از یک دوست باشم. ببین تو رو خدا ناراحت نشو. نه نه کسی‌ تو زندگیم نیست، ولی‌ ببین ما دو تا آدم عاقلی هستیم، میتونیم منطقی‌ تصمیم بگیریم.»
گفتن و شنیدن این کلمات به هر زبونی همیشه سخته. اوایل همون طور که «Je t'aime» بار احساسی‌ «دوستت دارم» رو برام نداشت گفتن این حرفها به زبون فرانسه هم راحت تر بود و فکر می‌کردم که برای اینها هم شنیدنش راحته. ولی‌ به مرور که بیشتر تو جامعه غیر ایرانیها جا افتادم، و دیگه یواش یواش شنیدن «Je t'aime» به همون اندازه «دوستت دارم» حس و گرما با خودش میاورد، گفتن این کلمات هم سخت شد. و سخت تر اینه که اینها رو به کسی‌ بگی‌ که دوستیش برات خیلی‌ ارزشمنده و واقعا حضورش رو در کنارت میخوای و دوستش داری ولی‌ مثل یک دوست نه بیشتر.کسی‌ که عشق، احترام و احساس رو از چشماش و رفتارش می‌فهمی ولی‌ نمیتونی احساس متقابلی داشته باشی‌.
هفته دیگه امتحان دکتراشه، میخواستم که بعدش باهاش حرف بزنم. از همه فرصتهایی که پیش میاورد برای حرف زدن یک جوری در میرفتم ولی‌ دیگه تقصیر من نیست خودش شروع کرد.

روز ملی کبک...شب جنون و دیوونگی!

روز ۲۴ ژوئن، روز ملی کبکه و به روز «Saint Jean Baptiste» معروفه. برای کبکیها این روز روز مهمیه و سر تا سر ایالت کبک این روز رو جشن میگیرند و تعطیله. از خیلی‌ ایالتهای کانادا هم میان اینجا. شب قبلش هم شب جنون و دیوونگیه. همه کارهایی که در حالت عادی ممنوعه اون شب آزاده، مثل نوشیدن نوشیدنی‌های الکلی در سطح شهر، مصرف پات (یک نوع ماده مخدر مثل حشیش)، نوشیدن مشروب برای زیر ۱۸ ساله ها و...! از سر شب همه مردم تو مرکز شهر جشن میگیرند و کنسرتهای بزرگ اجرا میشه. همه مردم شهر این شب رو جشن میگیرند و اکثرا هم میان بیرون. پلیس همه جا هست، فقط برای اینکه کسی‌ مزاحم کسی‌ نشه و مشکلی‌ ایجاد نشه. خیلی‌ از نوجوونها حالشون بد میشه از بس مینوشند و سیگار و مواد دیگه میکشند، لازمه که پلیس باشه که این مسائل رسیدگی کنه. شبی است برای خودش، دیدنی‌ !!!! هر طرف نگاه کنی‌، صحنه‌ای رو میبینی‌... صحنه‌هایی‌ فراموش نشدنی‌.

اون شب، به مناسبت دفاع نجیب از پایان نامه ش دور هم جمع بودیم و جشن کوچیکی داشتیم. ساعت ۱۱:۳۰ زدیم بیرون، بعد از اینکه دوری زدیم تو مرکز شهر و چند تایی عکس گرفتیم، رفتیم محل کنسرت، جمعیت زیاد بود، موسیقی عالی‌ و همه در حال رقص.

با توجه به صحبت‌های آقایون در مورد دلیل زلزله، اون شب نه تنها همه عوامل زلزله مهیا بودکه کبک باید کن فیکون میشد. ولی‌ نه تنها هیچ اتفاقی نیفتاد که از ساعت یک نیمه شب هم نم نم بارون گرفت و تا صبح بارید و روز بعد شهری زیبا و سرحال ولی‌ کثیف، پر از شیشه‌های شکسته، بطریهای خالی‌، ته سیگار و... منتظر آدم‌ها بود که روز دیگه یی رو شروع کنند مثل همیشه!


Bonne St-Jean!

http://www.techbull.com/techbull/occasion/st-jean-batiste/stjeanbaptiste.html

بینی‌، دماغ!

آدم‌ها براش ۲ دسته بودند، اونهایی که بینی‌ داشتند و اونهایی که دماغ داشتند. معیار دسته بندیش اندازه و مدل دماغ بود. وقتی‌ با کسی‌ برخورد میکرد یا حرف میزد، همه توجهش به بینی‌ طرف بود، نه چیز دیگه! خودش هم ۲۲-۲۱ سالگی جراحی کرد و به جرگه بینی‌-دارها پیوست. با اینکه از دوستان نزدیکم نبوده ولی‌ من همیشه به یادش هستم. چون اینجا، اکثر مردم بینی‌ دارند، بینی های خوش مدل و به اندازه و دماغ دار‌ها از مهاجرین هستند!

بابای بچه...

دو سه روزی برادرزاده هام نبودند، رفته بودند خونه دوستاشون و جمعه شب برگشتند. برنامه فعالیتهای تابستونی شهر کبک رو گرفتم و برنامه ریزی کردم برای زمانی‌ که پیش من هستند که حوصله شون سر نره. با اینهمه، پریشب که بردمشون پارک، گلناز یکهو گفت: عمّه خونه تو رو دوست ندارم، نمیخوام بمونم! میگم چرا؟ میگه تو بچه نداری که یک اتاق اسباب بازی داشته باشه که بازی کنیم. میخندم بهش و میگم باشه برای دفعه دیگه که بیایی یک بچه می‌آرم. چشماش رو گرد میکنه و نگام میکنه میگه میخوای ازدواج کنی‌؟ میگم نه. میگه ولی‌ برای اینکه بچه دار بشی‌ باید ازدواج کنی‌. میگم نه حتما نباید ازدواج کرد. میگه به هر حال باید مرد داشته باشی‌. میگم خوب آره. الناز سریع میگه شاید میخوای بچه ادپت کنی‌. میگم نه میخوام بچه بیارم، خودم، خود خودم. میگند بچه باید بابا داشته باشه، میگم خوب بچه من هم بابا داره. دهنم سوخت با این حرف. حالا از اون موقع هی‌ می‌پرسن باباش کیه؟ کبکیه؟ ایرانیه؟ اسمش چیه؟ میگم این یک رازه، بعدا بهتون میگم. گلناز میگه یعنی‌ به عزیز و آقاجون هم نمیگی؟ میگم چرا میگم، با تنها کسانی‌ که مشکل ندارم اونهان، نظر بقیه هم مهم نیست! از اون موقع که این رو گفتم، چپ میرم، راست میام، مخصوصا گلناز در مورد بابای بچم سؤال میکنه. دیروز عصر دپتی رو تو خیابون دیدیم و سلام علیک می‌کنیم، گلناز با شیطنت نگاه میکنه، بعد که رد شدیم می‌پرسه اینه؟ میگم کی‌؟ میگه بابای بچه ت دیگه... میگم گلنازززز. تلفنی حرف میزدم، گلناز مشغول بازی بود، ساکت شد و آروم اومد کنارم و خودش رو مشغول کرد، بعد از تلفن می‌پرسه خودش بود؟ میگم کی‌؟ یک ابروش رو بالا میندازه و میگه همون دیگه...بابای بچه ت!!! تو خیابونیم، همینطور که قدم می‌زنیم و با خانم برادرم در مورد انتخاب چیزی حرف می‌زنیم، گلناز میگه،عمّه یک چیز بگم؟ میگم بگو عزیزم. میگه باید نظر بابای بچه ت رو هم بپرسی‌ میگم گلناززززز.....امروز صبح سر صبحانه می‌پرسه بابای بچه ت سیاهه؟ میگم نه، چطور؟! میگه دیشب داشتی در مورد یکی‌ از دوستات با مامان حرف می‌زدی که سیاهه!!! الناز میگه: گلناز، این یک رازه، نباید هی‌ در موردش حرف بزنیم! خلاصه که گلناز این روز‌ها شده خانوم مارپل و هر حرکتی براش یک سرنخه. بچه تر که بود فقط عموهای شیطون‌ براش جذابیت داشتند ولی‌ این دفعه فکر کنم تا بابای بچه رو پیدا نکنه خیالش راحت نشه!

؟!

خیلی‌ وقته که دیگه برام از « حس خوبت » و از « دلتنگ شدنت » ننوشتی! یعنی‌ دیگه دلت برام تنگ نمیشه یا اینکه حس خوبت ....؟!

eHarmony.ca

تو کنسولگری آمریکا تو مونترال، بین دو تا دختری نشستم که یکی‌ از اتاوا اومده با یک پاکت بزرگ از مدارک، مسلط به زبان انگلیسی‌ و کمی‌ فرانسه، و دیگری از مونترال مسلط به فرانسه و خیلی‌ خیلی‌ کم انگلیسی‌. با هم حرف میزنند و از اونجایی که گاهی‌ مترجمشون میشم، نا‌ خود آگاه وارد صحبت‌هاشون میشم، راجع به ازدواج حرف میزنند. دختری که از اتاوا اومده،اسمش هست «آنکا» رومانیاییه، ۴۲ سالشه سیتیزنه و ۱۰ ساله که کاناداست، ظریف با موهای مشکی‌، جین پوشیده، اعتماد بنفسش خوبه، خوشحاله و اومده ویزا دائم بگیره که بره پیش همسرش آمریکا، ۲ هفته دیگه عروسیشه و لباس عروسیش رو از استرالیا سفارش داده.با شوهرش از طریق سایت «eHarmony.ca» آشنا شده، آقایی ۵۷-۵۶ ساله از گینه و سیتیزن آمریکا
دختر سمت راستی‌ «وسیله»، الجزیره ایه که سه ساله مونتراله و میخواد ویزا توریستی بگیره که بره نیویورک با دوستهاش بگرده. صورت گرد با موها و چشمهایی روشن، لباس گلدار و شاد پوشیده، مدام میخنده ولی‌ چشمهاش نگرانه، به نظر ۲۶-۲۵ ساله میاد ولی‌ میگه ۳۶ سالشه و همین ظاهرش هم باعث میشه که همیشه پسرهای کوچیکتر از خودش سراغش بیان. کسی‌ رو داره که ازش ۴-۳ سال کوچیکتره و خونواده پسره به همین خاطر مخالفند. و حتما هم باید با یک مسلمون ازدواج کنه. نگرانه چون فکر میکنه که سنش رفته بالا برای ازدواج کردن و بچه دار شدن! هر دو فوق لیسانس دارند و دارای شغل خوب تو کانادا. آنکا بهش پیشنهاد میده که رو سایت «eHarmony.ca» ثبت نام کنه، تاکید میکنه که فرمها رو صادقانه پر کنه و چند بار تکرار میکنه، صادق باش!

صداقت، صادقانه، صادق،... چه کلمات قشنگی‌!

- نسرین، دختر یک کارخونه دار پولدار بود، سفید رو و ظریف با چشمهای روشن تو کلاس سوم تجربی‌ کنار پنجره مینشست. آخرای سال تحصیلی‌ نامزد کرد با پسر شریک پدرش که از بچگی‌ با هم بزرگ شده بودند. هر روز ظهر نامزدش با ماشین شیک میومد دنبالش، همکلاسیهاش حسرتش رو میخوردند. ۲ سال بعد از تموم شدن درسش، اتفاقی‌ تو خیابون دیدمش، انگار ۱۰ سال گذشته بود بهش، خسته، بی‌ حوصله و غمگین بود. حالش رو می‌پرسم، با اشکی گوشهٔ چشم میگه یک سالی‌ میشه که جدا شده. شوهرش همجنسگرا بوده و کسی‌ نمیدونسته و اون هم بعد از ازدواجش می‌فهمه. یک روز شوهرش رو با پسری از دوستان خونوادگیشون توی اتاق خوابش می‌بینه و تازه متوجه سردی، بد اخلاقی‌ و بهانه گیریهای شوهرش میشه. هنوز عاشقش بود، نمیخواست باور کنه و عکسش رو هنوز تو کیفش داشت.
- فریبا، یکی‌ دیگه از شاگردام، از سال دوم دانشگاه دوره لیسانس با یکی‌ از همکلاسیهاش دوست شد و بعد از تموم شدن فوق لیسانس ازدواج کردند. شیش ماه نشد که راهی‌ دادگاه شدند، مهریه ‌اش رو بخشید و جدا شد، پسره معتاد بود.
- بیتا، دختر عموی دوستم، دختر شیرین و بلایی بود. دوره دانشجوییش با اکثر بچه‌های دانشگاه و یکی‌ دو تا از استاداش ارتباط داشت. برای تعطیلات نوروزی رفته بودم شهر دوستم، یکی‌ از اون شب‌ها، نامزدی بیتا بود و من هم چون اونجا مهمون بودم،رفتم. تو اون چادر صورتی‌ گلدار، بیتا، قیافه معصوم و نازی داشت. داماد، آقای دکتری از اقوام مادرش بود و از خونواده‌ای مذهبی‌ و سنتی‌‌. دوستم آروم بهم گفت این دومین باره که ترمیم کرده!
- بهار با یکی‌ از همکارهاش بعد از شیش ماه رفت و آمد، عقد کردند و یک سالی‌ عقد بودند که خودشون رو برای مراسم عروسی‌ آماده کنند. زندگیشون به چند ماه هم نکشید. دوماد بیماری روانی‌ داشته و این متوجه نشده بوده، فکر می‌کرده کلا پسر کم حرف و خجالتی باشه! همین مساله رو زیبا داشت، افسردگی داشت و خونوادش فکر میکردند اگر ازدواج کنه خوب میشه. برای همین وقتی‌ همسایه جدیدشون برای برادرش که حدوداً ۲۰ سالی‌ میشد که آلمان بود ازش خواستگاری کرد سریع جواب مثبت دادند و بدون اینکه همدیگه رو ببینند فرستادنش آلمان، سر سال با بیماری که شدت گرفته بود برگشت.
- زهره، به برادر شوهر خواهرش که از ۱۸ سالگیش یعنی‌ روز عروسی خواهرش ازش خواستگاری کردند تو ۳۰ سالگی جواب مثبت داد. دوره نامزدی رو عقد کرده بودند که همدیگه رو بهتر بشناسند. کمتر از یک سال بعد از ازدواجش، زمزمه طلاقش رو از بچه‌ها شنیدم. بعد از جداییش دیدمش، پرسیدم چرا؟ مشکل، ناتوانی‌ جنسی‌ پسره بود. با تعجب میگم که شما که عقد کرده بودین. جواب داد که فکر می‌کردم چه پسر نجیبیه که توی دوره عقد کاری نمیکنه، حتی به من دست نمیزنه!!!
-...

اینها مواردیه که مستقیما باهاشون برخورد کردم، از این مثالها فراوونه. دیگه صداقت، اعتماد، شرافت و ... بهائی نداره، چیزی که فراوونه دروغه. همه میگند ده سال هم دوست یا نامزد باشی‌، نمیتونی کسی‌ رو بشناسی مگر اینکه زیر یک سقف زندگی‌ کنی‌. آخه زیر یک سقف رفتن هم که به این راحتی‌ نیست، وقتی‌ میری زیر یک سقف که دیگه همه امضاها رو دادی و همه چیز تموم شده. آخه، شناخت به چه قیمتی!

...!

بعضیا، حضورشون خیلی‌ خوبه، سرشاره از حمایت و توجه. مهم نیست تیترشون چیه؛ پدر، برادر، همسر، دوست، دوست پسر، همکلاسی، هم دانشکده ای، همسایه، استاد،... انگاری این آدم‌ها از همون ۱۵-۱۴ سالگی پرت میشند به دنیای مردونگی، بزرگ میشند، حامی‌ میشند، توجه میکنند، انتظاری هم ندارند یا شاید دارند ولی‌ به روت نمیارند! هر چی‌ که هست حضورشون حتی اون لایه‌های زیرین زنانگی رو بیرون میکشه. و میتونه یک زن مستقل و قوی رو هم به یک پیشی‌ ملوس و ناز نازی تبدیل کنه که به خودش کش و قوس میده و خور خور میکنه که نوازشش کنند.

مهمون دارم

مهمون دارم این روزها. خانم برادرم و برادر زاده هام اینجان. اولین باری که به کبک وارد شدم اینها به استقبالم اومدند، اون موقع ساکن اینجا بودن، ۳ سالی‌ میشه که برگشتند ایران!

بچه‌ها انقدر بزرگ شدند که تفاوتها رو تشخیص بدند. از دیشب که دوستاشون رو دیدند و امروز که رفتیم بیرون، به این تفاوتها اشاره کردند، مامانشون بهشون تذکر داد که "زود قضاوت نکنید، بگذارید یک هفته بگذره. مقایسه هم نمیکنید، اینجا کاناداست و اونجا ایرانه و هر جا هم خوبی‌ و بدی خودش رو داره!"

خونه‌ای که مهمون هست رو دوست دارم، چمدونهای نیمه باز گوشه اطاق، رختخواب پهن وسط روز، خواب و بیداری بی‌ موقع، حرف و تعریفهای تموم نشدنی‌،...

دیشب ساعت ۳ شب الناز اومده تو اتاقم و سر خورده زیر پتوم و کمی‌ که گذشت میگه بیداری عمّه، و شروع کرده به حرف زدن. ساعت ۴ که کمی‌ هوا روشن شده میگه میشه بریم بیرون تو پارک قدم بزنیم، میخوام بعد که گلناز بیدار شد بهش پز بدم!!!

خواب من هماهنگ شده با خواب اینها!

...!

ایمیل زده که «چند روز پیش رفتم تجریش شما همش جلو چشام بودی جاتون خالی‌...»! با همین چار کلام من رو برد تجریش و حال و هواش، بازارچه تجریش، فالوده بستنی اکبر مشتی‌، امام زاده صالح و کبوترهاش، نمک‌های نذری، لقمه‌های نون‌سنگگ با پنیر سبزی، باغ فردوس، پیراشکیهای داغ که نوک انگشتها رو میسوزوند تا تموم بشه، ایستگاه تاکسی‌های کرج و صدای راننده‌ها که داد می‌زدند: یک نفر، یک نفر، بدو که بریم... و وقتی‌ می‌رفتی جلو میدیدی خودت تنها مسافری و حالا حالا‌ها باید منتظر بمونی تا ماشین پر بشه، صبحهای جمعه منتظر بچه‌ها بودن سر ایستگاه دربند، پارک جمشیدیه تو روز‌های برفی، پیاده رویهای بهار و پائیز تا چهار راه پارک وی،... یاد اون روزی که من حالم گرفته بود بی‌ توجه به آدمها و نگاههاشون، وسط میدون رو چمنها نشستیم و همونطور که من تعریف می‌کردم اون چه رو که پیش اومده بود و اون اشک میریخت، همه گیلاس و زرد آلوهایی که از باغ براش برده بودم رو تموم کردیم! بعدش چقدر خندیدیم و تازه متوجه شدیم که کجا نشستیم! روزی گذشت امروز ، نه در کبک که تو گوشهٔ کنار میدون تجریش و خیابون ولیعصر با یاد اون روزها!

کلمات مقدس، کلمات رکیک !

سر چهار راه مقابل ایستگاه اتوبوس ایستادم تا چراغ عابر سفید بشه و رد بشم. پیرمردی کنارم ایستاده و برای اتوبوس ۸۰۱ که توی ایستگاه آماده حرکته دست تکون میده که منتظرش بمونه ولی‌ راننده اتوبوس متوجه نمیشه و حرکت میکنه پیرمرد عصبی میشه و شروع میکنه به فحش دادن: تبقنکل (Tabernacle )، کالیس (Calice) و .... بعد از حرکت اتوبوس، پیرمرد همچنان فحش میده که چراغ عابر سفید میشه و عرض خیابون رو طی‌ می‌کنیم.
در واقع این کلمات نه تنها معنی‌ بدی ندارند که کلماتی مقدسند! ولی‌ در فرهنگ مردم اینجا، قبحش کم نیست از کلمات رکیک تو فرهنگ ما مثل «خوار مادرت رو...» یا «فلانم به...» و... که به خاطر زشتی و قباحتش، معمولا خانومها این کلمات رو به زبون نمیارند. «Tabernacle» محراب حضرت مسیح در کلیساست، و «Calice» جام شرابیه که تو کلیسا کشیش برای تبّرک با اون به مستمعین شراب میده.

حالا چرا این کلمات مقدس به این روز افتادند، داستانش بر میگرده به سالهای قبل از ۱۹۶۰. در اون سالها، حکومت کبک حکومتی مذهبی‌ بوده و کلیسا اداره امور رو به دست داشته و خب مثل همه حکومتهای مذهبی‌ دیگه، حریم خصوصی‌ و عمومی‌ معنی‌ نداشته.به عنوان مثال در اون دوران، روابط خارج از ازدواج، پیشگیری از بارداری، سقط جنین، و ... حرام بوده. خانومها تا قبل از اینکه ازدواج کنند، اگر میخواستند کار کنند، میتونستند معلم بشند یا پرستار. بعد از ازدواج، مهمترین وظیفه اشون خونه داری، شوهرداری و بچه داری بوده. کشیشها همه چیز رو کنترل میکردند حتی مسائل خیلی‌ خصوصی‌ و خونوادگی رو! طوری که دوستی‌ کبکی که حدودا ۵۷-۵۶ سالشه نقل میکرد که که اون زمان اگر مثلا کوچکترین بچه یک خونواده ۲ سالش بوده و مادر خونواده هم باردار نبوده از طرف کلیسا میومدند میپرسیدند که چرا باردار نیست؟! آیا پیشگیری میکنه؟!!! خلاصه خانومها یا باردار بودند یا بچه شیر میدادند. همین دوست ۱۸ تا خواهر و برادر داره و خانومش هم همینطور ۱۸ تا. اصطلاح خانواده کانادایی-فرانسوی « famille canadienne-française» مال همون زمان هاست. «سلین دیون» خواننده معروف کبکی، ۱۴ تا خواهر -برادر داره.

از ۱۹۶۰ به بعد که جنبش نرم فمینیستی به کلیسا پیروز میشه ، همه چیز تغییر میکنه و ضد مذهب میشه، تقریبا ازدواج منسوخ میشه. زنها حق رای، حق طلاق، حق حضانت و سرپرستی بچه و ... پیدا میکنند که تا قبل از اون این حقوق رو نداشتند. برابری زن و مرد از این زمان شروع میشه. تغییرات عمده و اساسی‌ صورت میگیره و خلاصه اینی میشه که الان هست!

پیرمرده همینطور که غر میزد و فحش میداد تو ایستگاه اتوبوس ایستاد و من به راهم ادامه دادم که برم خونه و تو این فاصله به آینده مقدسات، مذهب و کلمات مذهبی تو ایران فکر می‌کردم!

------------------------
عکس‌ها از گوگل.

نگاه!

گاهی‌ یک نگاه همچین آدم رو میخکوب میکنه که نفس رو بند میاره! اون وقت این غرور لامصّب باعث میشه که روت رو برگردونی و هی‌ تو دلت بگی‌: بیا جلو دیگه لعنتی... و آرزو کنی‌ که کاش الان ایران بود و این بجای حرف زدن با نگاهش، میومد جلو! آخه این چه فرهنگیه که دخترها در هر شرایطی میتونند پیشقدم بشند و پسر‌ها تا مطمئن نباشند که یک دختر همجنسگرا نیست و کسی‌ تو زندگیش نیست نمیتونه بره جلو، میترسند که نکنه دختره به جرم مزاحمت سوأشون کنه! این رو هم که با یک نگاه نمیشه فهمید، سؤال کردن در موردش هم که دیگه بد از بدتره! ورود به حریم خصوصی‌...اوه!!!

حالا اگه نگاه نگیره آدم رو، در جوابش لبخند هم میزنی‌ و اگر لبخند زد «Bonjour» هم میگی‌!
و بعدش... تو این هوای بارونی که احساسات رو لطیف میکنه همین کار رو با همه نگاهها و لبخندهای بی‌ اثر کردم تا رفتم بانک و برگشتم!

Princ of Persia !

از اون هفته تصمیم گرفتم که این هفته فیلم «Lettres à Juliette» رو ببینم. قبلا بهش گفتم اگر میخواهی که با من سینما بیایی، بهتره بدونی‌ فیلمهای رمانتیک و درام رو دوست دارم. جواب داده که من همه نوع فیلمی رو دوست دارم، مشکلی‌ نیست! بلیط گرفتیم و رفتیم سالن شماره ۸، فقط دو تا خانم مسن هستند و یک آقایی که چرت میزد. پنج دقیقه نشستیم، میگه ببین سالن بغلی چه فیلمی نشون میده، همه میرند اونجا. میگم من دوست دارم این فیلم رو ببینم، میگه حالا ببینیم اونجا چی‌ نشون میده. فیلم سالن شماره ۷ «Princ of Persia» است و سالن تقریبا پره. چند لحظه به هم نگاه می‌کنیم، میگه همین جا بمونیم و این فیلم رو ببینیم، این هم رمانتیکه، مطمئن باش هر جا که «King & Queen» هست، رمنس هم هست. میگم، من رمنس با جنگ و خونریزی نمیخواهم، زندگی‌ واقعی و‌ رمانتیک! خلاصه که اون موفق شد و امشب فیلم شاهزاده پارسی رو دیدیم!


-------------------------------
عکس‌ از گوگل.

دوباره بیخوابی...

دوباره دو روزه که ساعت ۶ صبح میخوابم، یعنی‌ بعد از اینکه صدای زنگ ساعت ایریس و همسایه بغلی رو میشنوم. پریشب وقتی‌ از دوچرخه سواری برگشتم حدوداً ۱۲ شب بود، فکر می‌کردم که زود خوابم میبره فقط به مامان زنگ زدم و دوش گرفتم و رفتم که بخوابم. چشمهام روی هم بود ولی‌ خوابم نمیبرد. حدوداً ۵،۵ صبح تصمیم گرفتم که پاشم یک لیوان شیر بخورم و برم جیم بعد بیام صبحونه بخورم و برم دانشگاه. همینطور که فکر می‌کردم که برای صبحونه چی‌ درست کنم «Crêpes» یا «Muffin» خوابم برد وقتی‌ چشم باز کردم یک ربع به دوازده بود، دوش گرفتم حاضر شدم و نهارم رو برداشتم و رفتم دانشگاه. با چک کردن ایمیلهای دانشگاه، فهمیدم که جلسه ماهانه گروه رو که صبح بوده از دست دادم. رفتم دفتر مونیک و بهش گفتم، با هم جلسه هم داشتیم، فردا میخواد بره سفر برای شرکت تو یک کنفرانس.
غروب رفتم دانشگاه لاوال با دوستی‌ قرار داشتم که آخراش دوست دیگه یی هم اومد و خبر داد که یک پست ثابت تو دانشگاه به دست آورده به قدری خوشحال شدم که حس می‌کردم تو قلبم یک بادکنکه و تمام پوست صورتم باز شده. ما سه تا تقریبا همزمان اومدیم و از همون اوایل هم با هام آشنا شدیم و کم کم این آشنائی به این رابطه خوب و عمیق رسید. سالهای اول مهاجرت خیلی‌ سخته، دلتنگیها زیاده، هنوز جا نیفتادی، نمیدونی چه کاره‌ای باید انقدر تلاش کنی‌ تا اون جایگاهی‌ که میخواهی رو به دست بیاری! روز‌های زیادی رو با هم گذروندیم، شادیها و غصه ها، موفقیت ها و شکستها، دلتنگیها و تنهاییهامون رو با هم تقسیم کردیم. شاهد همه روز‌ها و لحظه‌های خوب و بد هم بودیم. همیشه، اون سالها هر جا که خسته میشدم و کم مونده بود که ببرم، تمام صعودهایی رو که تو کوهنوردی داشتم مجسم می‌کردم و به خودم می‌گفتم این روزها هم مثل همون مسیرهای سختیه که رفتی‌، سخت هست ولی‌ نشدنی‌ نیست و حتما به قله میرسی‌. سختترین روزها رو به شیب قاطر کش «اشترانکوه» تشبیه می‌کردم. یادش به خیر، حالا اون روز‌ها گذشتند و ما هنوز اینجاییم و خیلی‌ از راه باقی‌ مونده.این بیخوابی نتیجه اون سالهای اولیه که اومدم کبک. اون سالها که شاید تو ۴۸ ساعت ، ۵-۴ ساعت میخوابیدم.

به خاطر این خبر خوب، شام رفتیم رستوران‌بار دانشگاه، مهمونمون کرد، شب خوبی‌ بود. وقتی‌ رسیدم خونه، متوجه تلفن مامان شدم ولی‌ پیغام نگذاشته بود. چون زودتر از وقت همیشگی‌ بود، نگران شدم ! وقتی‌ دوری، هر چیزی که غیر منتظره باشه نگران کننده است. زنگ زدم خونه، با آقاجون و مامان صحبت می‌کنم از مامان می‌پرسم که چرا پیغام نگذاشته، میگه که صبح زود دیده آقاجون داره دیوان اشعار «بابا طاهر» رو میخونه، احساس کرده دلتنگه، به من زنگ زده که با هم صحبت کنیم که دلتنگی‌ آقاجون رفع بشه و چون من جواب ندادم پیغام نگذاشته. همیشه مواظب آقاجونه، گاهی‌ میگه، مادر اگر میتونی‌ ۱۰ روز هم بیایی بیا، آقاجون دلش تنگه! مامان فکر میکنه همین بغل گوششم...مثل اون سالهایی که جدا ازشون زندگی‌ می‌کردم. گاهی‌ ۱۰-۹ شب زنگ میزدم که حالشون رو بپرسم، یک دفعه هوایی میشدم، می‌پرسیدم، مامان شام چی‌ داشتین؟ لطفا گرمش کن من تا یک ساعت دیگه خونه هستم و دوباره صبح ساعت ۶-۵،۳۰ برمیگشتم تهران. البته اگر یک کشور اروپایی بودم، میشد این کار رو کرد، هر چند که از من بعید نیست یک وقتی‌ دیدی رفتم، دو روز رفت و برگشت و ده روز هم پیش خونواده و دوستان...ببینم چی‌ پیش میاد!!!
امروز هم ۶ صبح خوابیدم، از ۱۲ شب رفتم که بخوابم، چشمهام رو بسته بودم ولی‌ در عین خستگی‌ خوابم نمیبرد.
درسته که شب بیدار بودن رو دوست دارم، و کلا شب‌ها سرحالتر و پر انرژی ترم، با این حال دلم تنگه برای اینکه یک شب ساعت ۱۰ سرم رو رو بالش بگذارم بخوابم تا صبح.

"همینجوری بی‌ دلیل" ات رو دوست داشتم!

------------------------------
عکس‌ها از گوگل.

حس ناشناخته !

میگه تو یک اکسپوزه تو دانشگاه دیدمش، و با دیدنش حس کردم که بند سوتیینم داره باز می‌شه! اولین باری بود که این حس رو داشتم و نمیشناختمش. احساس می‌کردم که این حس جدید ناشناخته رو باید بشناسم، قبل از اینکه بخوام تو یک رابطه وارد بشم و به اشتراک بگذارمش! لازمه ش شناخت خودم، بدنم و تمایلات جنسیمه، اینکه چی‌ میخوام و چی‌ راضیم میکنه. به همین خاطر، چند تا کتاب خوب از جمله «Les trois cerveaux sexuels - Dr Catherine Solano» رو گرفتم! کتاب جالبیه، بهتون توصیه می‌کنم بخونید!
خوشم میومد که انقدر قشنگ و صریح خودش رو تعریف میکرد و بهش میگم همه اون چه که برای ما تابو و حرفهای در گوشیه، برای اینها سوژه علمیه و از همون سنین پائین هم در موردش آموزش میبینند! من هم کتاب رو دیدم و به نظر کتاب خوبیه.

http://www.carevox.fr/psycho-sexo/article/les-trois-cerveaux-sexuels
http://femmes.fr.msn.com/sante/article.aspx?cp-documentid=153085943

...!

خواستنت؛ یعنی‌ وقتی‌ که دیدن ایمیلهای فورواردیت هم حال خوبی‌ به آدم میده!

شریک زندگی‌

تو صف سینما قبل از من یک دختر- پسر جوون کبکی در حال فرنچ کیسند و سخت بهم چسبیدند. و همینطور با صف میرند جلو تا به گیشه میرسند، هر کدوم برای خودش بلیت میگیره و بعد دوباره همدیگه رو بغل میکنند و میبوسند و در همون حال میرند به سمت یکی‌ از سالنهای فیلم.
ایزابل و یکی‌ از همکلاسیهاش از هم خوششون میومد و میخواستند بیشتر همدیگه رو بشناسند. آخر هفته، سوییتی رو تو هتلی خارج شهر برای ۳-۲ روز رزرو کرده بود. متعجب بهش میگم، تو هتل گرفتی‌؟ میگه آره! میگم چرا اون نه؟ میگه " تن فروش" نیستم که اون پول هتل بده، رسپشن چی‌ فکر میکنه!!!
اوایل تعجب می‌کردم وقتی‌ میدیدم که مثلا تو رستوران یا فروشگاه یک زوجی که ده بار میرند تو بغل هم و همدیگه رو میبوسند، موقع حساب کردن جداگانه حساب میکنند. بعدها که بیشتر به کبکیها نزدیک شدم و با زندگیشون آشنا، متوجه شدم که شریک زندگی‌ یعنی‌ واقعا شریک زندگی‌ تحت هر عنوانی، همسر، چام- بلوند، بوی فرند- گرل فرند،... وقتی‌ حسشون به هم خوبه، شروع میکنند به شناخت همدیگه، با هم میخوابند، چند وقتی‌ رفت و آمد میکنند و بعد از چند وقت که میتونه چند ماه یا یکی‌ دو سال باشه بستگی به سنّ و شرایطشون ، با هم زندگی مشترک رو شروع میکنند و از همون ابتدا هر کس یک بخشی از هزینه زندگی‌ رو به عهده میگیره. و واقعا شریک زندگی‌ هم میشند. کنار همند. گاهی‌ بیش از ۳۰ سال زندگی‌ مشترک دارند بدون ازدواج رسمی‌. بده بستونی در کار نیست که یکی‌ جسمش رو وسط بگذاره یکی‌ هزینه کنه. معامله مالی‌ و عاطفی، احساس و عشق با پول هم نیست! هر دو به یک اندازه در این رابطه و زندگی‌ مشترک حق دارند ، عاطفی، سکسی‌، مالی‌، احساسی ...‌

...!

عکس !

دیروز برای پر کردن فرمهای تقاضانامه جایی‌ نیاز به عکس جدید داشتم، رفتم Pharmacy سر خیابون که عکس بگیرم. به صندوقدار که پسری ۱۷-۱۶ ساله است و ظاهراً برای کار تابستونیه که اونجاست، میگم میخوام عکس بگیرم برای فلان جا. میگه OK، و سریع چهار پایه رو می‌گذاره و پرده سفید پشت سر رو هم میکشه پایین ، و تا من بشینم عکس رو میگیره، نه میگه حاضر نه هیچ چیز دیگه و سریع عکس رو چاپ میکنه. من غر میزنم، این چه عکسیه !!! شبیه زندانیهای محکوم به اعدامم، موهام رو ببین شاخ شده! تقصیر توئه که گفتی‌ موهات رو ببر عقب،...من غر میزنم و اون با تعجب نگام میکنه، میگه نه، طبق فرمتی که خواستید درسته، همه چیز OKهست! برای اینها، فقط عکس زمانی‌ OK نیست که نورش کم باشه یا مطابق اون فرمتی که اداره مورد نظر خواسته نباشه...اینکه خوشگل نیوفتادم، چشمم چپه، چونم کجه، موهام شاخه... شبیه قورباغه ام، معنی‌ نداره... عکس واقعاً شبیه خود آدمه، حالا یکی‌ از حالتهای آدم ...به هر حال همیشه که یک فرم نیستیم، گاهی‌ خسته، گاهی‌ غمگین، گاهی‌ شاد!

دارم فرمها رو پر می‌کنم، نیاز به شماره پاسپورته، عکس پاسپورتم رو میبینم، نمیشناسمش!!! شباهتی به من نداره... تابستون سال پیش (۸۸) ایران بودم و باید پاسپورت ایرانیم رو عوض می‌کردم و خوب نیاز به عکس جدید بود. رفتم عکاسی‌ که وقتی‌ ایران بودم میرفتم، صاحبش نبود، پسر جوون خوش قیافه یی حدوداً ۲۸-۲۷ ساله اونجا بود، میگم عکس پاسپورتی میخوام. برای گرفتن عکس بیشتر از ۱۰ بار از پشت دوربین اومد، چونه‌ام رو کج و راست کرد، شال سرم رو مر تب کرد، سرم رو جابه جا کرد،.... تا بالاخره یک عکس گرفت و گفت بشینید ۱۰ دقیقه‌ای آماده میشه. تو این فاصله شروع کرد به حرف زدن و گلایه از زندگی‌ و آدمها مخصوصاً دخترها، که دروغ می‌گند، هیچ کس خودش نیست، همه خودشون رو یک جور دیگه نشون میدند، اصلا نمیتونی آدمها رو بشناسی!وقتی‌ بالاخره میشناسیشون میبینی‌ چقدر متفاوتند با اون چیزی که اول گفتند و نشون دادند! ظاهراً از خانومش جدا شده بود، گفت گفت گفت ...۱۰ دقیقه شد نیم ساعت، ۴۵ دقیقه...عکس آماده نشد... هر بار وسط حرفش میگم ببخشید من عجلهٔ دارم و تا ظهر باید مدارکم رو تحویل بدم... میگه الان آماده میشه، ۱۰ دقیقه دیگه... خلاصه بعد از یک ساعت میگه خوبه قبل از چاپ، عکس تون رو ببینید...میگم اهههه این کیه؟! این که من نیستم!!!شبیه من نیست؟ من که انقدر آرایش ندارم...لبم، کمی‌ برجسته تر، پوست صورتم، انقدر صاف!!! کو اون نیم خط رو پیشونیم، دو تا خط ظریف گوشه چشم؟!! حتی مدل شالم رو هم تغییر دادین؟ با تعجب نگام میکنه و میگه خوب اینجوری که بهتره...در جواب میگم بحث بهتر یا بدتر بودن نیست... این، من واقعی‌ نیست، من خودم رو قبول دارم، همینی که هستم... مدل نیستم که بخوام خودم رو عرضه کنم!!! جای بحث نبود عجلهٔ داشتم و باید میرفتم قبل از رفتن بهش گفتم: دروغ یعنی همین...اینکه یک جور دیگه نشون دادن، به قول شما زیباتر، بی‌ نقص تر...رنگ پوست، مدل چشم و ابرو، مدل لب هر کسی‌ منحصر به فرده، چرا تغییرشون بدیم؟!همه که نباید مثل هم باشند. چین گوشه چشم، خط رو پیشونی، زشتی و نقص نیست، زیباست، نشون گذر زمان، تجربه و پختگیه... دوستشون دارم! دروغ یعنی‌ همین آقا، روز خوش!

خیلی‌ دیوونه‌ای...

خیلی‌ دیوونه‌ای که نمیدونی چه حس و حالی‌ داره گرفتن اون ایمیلهای نیم خطیت!!! اینکه، یکی‌ دو روز تحمل کنم ، میل نزنم حتی وقتی‌ دلتنگتم، روزی هزار بار میل باکسم رو رفرش کنم که شاید ایمیلی از تو باشه...آخه تو چه میدونی اینها رو که انقدر زود بهت بر میخوره و قهر میکنی‌ که چرا ایمیل نمی‌زنم، دیوونه....تو که نمیدونی که وقتی‌ وسط یک صحبت جدی یکهو یک چیز کوچیک رو بهونه میکنی‌ و ساعت ۴ بعد از ظهر میگی‌ «شبت به خیر»! و یا اینکه جوابم رو نمیدی، ... من رو میگذاری اینطرف با یک ذهن درگیر و یک روح آزرده که منتظر میمونم که بالاخره جواب اون ایمیل رو بدی که تو هم نمیدی... ولی‌ چیزی از این انتظار نمیگم، از خیلی‌ انتظار‌های دیگه هم حرفی‌ نمی‌زنم، حق رو بهت میدم و میگم حتما دلش نخواسته جواب بده، هر چند که بهم برخورده باشه! آخه تو چه میدونی اینها رو....ولی‌ تو اینطور نیستی‌، یعنی‌ میدونی چیه؟! خوبیه تو اینه که حتی اگر جوابی مطابق میلت نباشه سریع میگی‌، نمیگذاری تو دلت بمونه، بعدش هم شاید یادت بره چی‌ گفتی‌ چی‌ شنیدی....خیلی‌ دیوونه‌ای که اینها رو نمیفهمی...اصلا هم دیگه دوستت ندارم... ولی‌ هنوز نوشته‌هات رو و همیشه این ایمیلهای نیم خطیت رو دوست دارم، دیوونه ...

۳۱ اردیبهشت ۱۳۶۲

روز ۳۱ اردیبهشت سال ۱۳۶۲ مثل امروز(۳۱ اردیبهشت ۱۳۸۹)، جمعه بود و هوا بهاری! درختها سرسبز بودند و دامنه کوه مملو بود از گلهای ارغوانی که با شادابی طنازی میکردند. اون سالهای اوایل انقلاب، اختلاف عقیده و برچسب های انقلابی‌ و ضد انقلابی‌ بین اکثر خونواده‌ها جدایی انداخته بود، و فامیل صمیمی‌ ما هم از این قاعده مستثنی نبود. ولی‌ اون روز، همه فامیل پدری دوباره تو باغ مادرجون دورهم جمع بودیم. حضور بیژن دلیل اصلی‌ این دورهمی بود، آزاد نشده بود ولی‌ مرخصی بود به قید وثیقه!

روز شادی بود! غروب، غافل از بازی روزگار، قرارهفته بعد را گذاشتند ! و قبل از اذان مغرب همه خداحافظی کردند و رفتند . مامان وآقاجون، عموجون مسعود وخانومش، وبیژن موندند که بعد از مرتب کردن همه چیز، برگردند خونه. سراذان بیژن میره پایین جوی مقابل ساختمون که وضو بگیره (به نماز سر وقت و 5 نوبت در روز معتقد بود) هیچکس متوجه نمیشه که کجاست. مامان و آقاجون، نگران از گرفتاری دوباره همه جا را میگردند، حتی رود پرآب بهاری رو ولی پیداش نمی کنند. بعد از 2 ساعت با هیاهو و پارس یک سری سگ وحشی ، مامان هراسان به سمت صدا میره و اولین نفری بوده که میرسه بالای سر بیژن و وقتی صورتش را به صورت بیژن می چسبونه هنوز گرم بوده...سریع میرسونند بیمارستان...چادر اکسیژن...دکترها گفنتد نیم ساعته که تموم کرده... سکته مغزی!!! همین ...بیژن 21 سال داشت و مامان ۴۲ سال!

دهه 60! دهه اضطراب، ترس، وحشت، دلهره، نگرانی و اعدامهای دسته جمعی‌ و بی‌ محاکمه بود. از اواسط فروردین 59 شروع شد.همون عصر بارونی که درمسجد حصار کرج درگیری شد. همون شبی که تاصبح مامان و آقاجون پشت پنجره به انتظار نشستند و بیژن نیومد. یک هفته بی خبری و انتظار! آقاجون همه بیمارستانها، کلانتریها و حتی سرد خونه ها را هم گشته بود و با اونهمه نفوذ ، بعد از یک هفته بیژن را به خونه برگردوند. هنوز 18 سال نداشت!

روزها و سالهای بدی بود! وقتی‌ که زندانی بود دلمون با هر زنگ در و تلفنی می‌لرزید که ... نکنه دیگه نباشه! و وقتی‌ هم که بیرون از زندان بود، هر بار از خونه میرفت بیرون یا حتی وقتی‌ میرفت در حیاط رو باز کنه ، امیدی به برگشتش نبود. همونطور که آخرین بار، سر سفره شام بودیم، مهمان داشتیم، که در زدند و رفت که در رو باز کنه که دیگه ازش خبری نشد، بدون کفش بردند، بدون اینکه به بقیه حرفی‌ بزنند،... 19 سال داشت!

گاهی فکر میکنم که: کجا رفت اون پسربچه ای که کلاس اول ابتدایی رو که تموم کرد به خونواده ش گفتند این نابغه است و میتونه بره کلاس ششم بشینه؟! به اون پسر فرصت ندادند که حتی دیپلمش رو بگیره! کجا رفت اون جوون ورزشکاری که با هزار امید، مدارکش را برای تیم ملی تکواندو فرستاده بود؟ اگر تو این محیط آروم زندگی می کرد، اگر تو دهه 60، تو ایران جوون نبود، اگر اهل کتاب و تفکر نبود، اگر و هزاران اگر دیگه...الان چه کاره بود؟ کجا بود؟ اصلا به چه جرمی‌؟ به جرم خوندن روزنامه و کتابی که تا چند وقت قبلش آزاد بود و ممنوعیتی نداشت؟!!

با عشق به زندگی‌ از لحظه لحظه ش استفاده میکرد، خیلی‌ زیاد کتاب میخوند، ورزش میکرد،...و ترسی‌ نداشت از هیچ کس و هیچ چیز! همیشه در جواب نگرانیهای مامان می گفت: شاید فردایی نیاید! اون زمان فکر می‌کردم چون ما خیلی‌ کوچیکیم، به نظرمون بیژن خیلی‌ قوی و بزرگه، ولی‌ هنوز هم که به روحیه ، رفتار و شخصیتش فکر می‌کنم همون اعتقاد رو دارم!

زمان گذشت و همچنان هم میگذره، گاهی از خودم می پرسم کی پاسخگوی اون رفتارهاست؟ برادران اون موقع که الآن یا سردارند و یا سر دار! بازجوهای اون موقع که یا بر مسند قدرتند و یا در محبس و در آتشی که خودشون اون سالها روشن کردند و الان عظیمتر و سوزاننده تر شده میسوزند، آیا هیچ به اعمالشون فکر می کنند؟!

بیژن ، دیگه فردای روز ۳۱ اردیبهشت ۶۲را ندید! رها شد، رها از هر بندی ! دفتر زندگیش خیلی زود بسته شد،زندگی کوتاه ولی پرماجرا! و ما چقدر زود بزرگ شدیم در نوجوونی که به انتظار گذشت و جوونی که به فراق!

روی سنگ مزارش نوشته شده:

در موسم گل بند گسستن زیباست!
آزادگی و قفس شکستن زیباست!
ای شیفتگان لحظه آزادی،
برخاستن از پای و نشستن زیباست!

و بیژن ، بعد از برخاستن ، برای همیشه نشست!
بهار هر چه سرسبزتر، ارغوانها شادابتر، حضورش پر رنگ تر!
یادت سبز برادر عزیزم!

رابین هود!

تقریبا هفته‌ای یک بار میرم سینما، معمولاً هم سه شنبه‌ها که بلیتش نصفه قیمته. چند بار ازم خواسته بود که وقتی‌ میرم سینما بهش بگم، چون از هند اومده و زبان فرانسوی نمیدونه میخواست که براش ترجمه کنم. میگفت که خیلی‌ فیلم دوست داره و وقتی‌ هند بوده هفته‌ای ۳-۲ بار میرفته سینما. حالا، اینجا کنار گوشش این سینما به این بزرگی‌ با سالنهای متعدد هست که فیلمهای روز رو نشون میده اون نمیتونه از این شرایط استفاده کنه.ولی‌ از اونجایی که ترجیح میدم تنهایی فیلم ببینم، پشت گوش مینداختم. تا اینکه امروز غروب که داشتم از دانشکده میومدم دیدم که تنها تو پارک نشسته، رفتم جلو و بهش گفتم که امشب میرم سینما اگر مایلی تو هم بیا. خوشحال شد و قبول کرد. مهاجر باشی‌ و زبان هم ندونی هر چقدر که جوون باشی‌ و خوش تیپ، باز هم تنها میمونی.
هندیها انگلیسی‌ رو با لهجه خاصی‌ حرف میزنند، وقتی‌ با هم حرف معمولی هم می‌زنیم هیچ کدوم حرف هم دیگه رو نمیفهمیم و چند بار تکرار میکنیم وای به اینکه فیلم ببینیم و همزمان هم ترجمه کنم، چه شود!!!

سه شنبه‌ها سینما شلوغه، آخرین سانس دیگه شلوغتر. اینجا صندلیهای سینما شماره نداره، هر جا نشستی، نشستی. هر کی‌ هم که میاد تو یک بسته بزرگ «پاپ کرن» و یک لیوان نوشابه دستشه و تا آخر فیلم خرچ خورچ میکنه، کسی‌ هم اعتراض نمیکنه. بیست دقیقه‌‌ای زود رفتیم و تا شروع فیلم اکثر بچه‌های دانشکده و رزیدانس رو دیدیم که میومدند، نه که نصفه قیمته، همه استفاده میکنند.

«Robin des Bois» یا همون «رابین هود» رو دیدیم، خوش ساخت بود ولی‌ خشن... جنگ قدرت، دیکتاتوری، مردم فقیر و بیچاره، و ... خیلی‌ دوستش نداشتم! به جاش به خاطر همین وضعیتمون کلی‌ خندیدیم، نمیدونم با اون ترجمه من چقدر از فیلم رو فهمید. ظاهراً که خوشش اومده چون گفت هر هفته با هم بیایم ؟!! خندیدم و سرم رو تکون دادم که OK.

از کجا اومدی؟

مدتها بود که می دیدمش، با خنده ای روی لب. هر جا که میرفتم، بود. انگار اون هم همون لحظه، همونجا کار داشت! بالاخره یک روز اومد جلو وبا همون لبخند همیشگی پرسید : از کجا اومدی؟ گفتم از ایران. گفت: ایران؟ آها ایران. کم کم خنده از صورتش محو شد.... و دیگه ندیدمش !!!

نیمه خالی، نیمه پر ‌...

موبایلش زنگ میخوره، چند دقیقه با یک خانومی حرف میزنه، صدای موبایل بلنده. بعد از قطع تماس میگه: ببخشید که بلند حرف زدم، مزاحمت شدم، مامانم زنگ زده بود. میگم : نه اصلا، مزاحمتی نبود، خب چرا بیشتر حرف نزدی؟! جواب میده که نه، الان وقت کاره و مامان از خونه زنگ زده بود، منظورش کشورشه. می‌پرسم از کجا اومدی؟ با تعجب میگه " ساحل عاج" یعنی‌ تو هنوز نمیدونی؟ میگم خب نه، نپرسیدم هیچ وقت... فکر می‌کردم شاید خوشت نیاد راجع به زندگی شخصیت بپرسم. میگه خب چرا برعکسش فکر نکردی؟! فکر نکردی شاید خوشحال بشم که بپرسی‌ !!!

راست میگفت... راستی‌ چرا؟!!!

نمایشگاه کتاب!

این روزها، تو ایران نمایشگاه کتاب بود و برای من یادآور کلی‌ خاطرات. یادمه یکی دو سال قبل از ترک ایران، همین روز‌های نمایشگاه، دانش آموز‌های هنرستان غیر انتفاعی که دبیرشون بودم، خواستند که با هم بریم نمایشگاه کتاب.هر سال تنها میرفتم که بتونم از وقتم استفاده کنم، به غرفه‌هایی‌ که میخوام سر بزنم، و کتاب‌هایی‌ که میخوام رو بخرم.ولی‌ اون سال... پیشنهادشون رو قبول کردم به این شرط که به خونواده‌هاشون نگند که دبیرشون هم همراهشونه. در اون صورت هم خونواده‌ها راحت اجازه میدادند، و هم مسئولیت من زیاد میشد. پذیرفتند و قرار شد که خودشون هماهنگ کنند و مینی بوس بگیرند. کیانا گفت که من مینی بوس میگیرم، فقط یک چیزی خانوم، یک پسری هست که میخواد شوفری مینی بوس(عینا همین کلمه) یاد بگیره و دوست راننده است، میتونه بیاد؟!! گفتم؛ اشکال نداره بیاد، خوشحال شد، دوستاش هم بهش چشمک زدند، که مثلا‌ ای ول...جمعه ساعت ۷ صبح جلوی هنرستان قرار داشتیم، همه سر موقع اومده بودن با چه تیپ هایی‌!!! کیانا صندلی‌ جلو نشست و من لژ. قبل از حرکت صداش کردم ؛ کیانا جون بیا پیش ما بگذار آقا، شوفریش رو یاد بگیره! کیانا اومد عقب و بچه‌ها همه زدند زیر خنده...شیطون‌های بلا ، فکر میکردند که من نمیفهمم کلکشون رو!!!
وقتی‌ رسیدیم نمایشگاه، نیم ساعتی‌ رو با هم راه رفتیم، دیدم اینطوری نمیشه، کاری به کتابها نداشتند، مدام هم می‌گفتند؛ خانوم این رو ببین، اون رو ببین. بهشون گفتم جدا بشیم که بتوونیم به غرفه‌هایی‌ که دوست داریم سر بزنیم، اینجوری دست و بال هم رو میبندیم. فقط یادتون نره ساعت یک جلوی مینی بوس باشید و لطفا کسی‌ هم دو نفری نیاد که تو مینی بوس جا نداریم!!! خندیدند و رفتند.
یکی‌ از بچه ها، اعظم، دختر شهید بود و چادری، به قول خودش غیرتش قبول نکرد که معلمش رو تنها بگذاره و پا به پای من اومد.به نسبت بقیه بچه‌ها عاقلتر بود، شاید شرایط زندگیش اینطور ایجاب میکرد. ساعت یک همه اومده بودند ولی‌ دریغ از اینکه یک کتاب دستشون باشه، نکرده بودن برای دلخوشی حداقل یک کتاب کودک بخرند ، شیطونترها و بلاها کلی‌ اشانیتیون گرفته بودند. اینطور که خودشون می‌گفتند، بهشون خیلی‌ خوش گذشته بود، کتاب نخریده بودند ولی‌ تا میشد شماره تلفن گرفته بودند!!!
ناهار رو رفتیم یک رستوران شیکی سر زعفرونیه. بعد از غذا، کمی‌ دیرتر از بچه‌ها اومدم بیرون، دست هر کدوم یک بادکنک بود!!! نگو بادکنک‌هایی که تو رستوران به بچه کوچیک‌ها برای سرگرمی میدادند رو گرفته بودند. اعظم سریع رفت یکی‌ هم برای من گرفت، یادمه رنگش سبز بود، همرنگ مانتوم!
جلسه بعد با یکی‌ دو تا دلیل، به کیانا گفتم که بگذار اون آقا پسر بره شوفر مینی بوسیش رو یاد بگیره و تو هم به درست برس ، مرد تو نیست! حرفم رو قبول کرد. دخترای نازنینی بودند، دوسشون داشتم. یک ماهی‌ میشه که کیانا و ساناز، از بچه‌های اون کلاس رو فیسبوک ادم کردند و ارتباط مون برقرار شده.

بچه‌های این دوره و زمونه!

هفته گذشته، ربکا امتحان سنتز دکتراش رو داد، خیلی‌ خوب بود. مامان، بابا و دوست پسرش هم اومده بودند، ولی‌ بچه هاش رو نیاورده بود. نفر بعدی منم که احتمالاً امتحانم پائیز باشه. دو روز پیش تو دفتر مونیک دیدمش، کارش تموم شده بود و میخواست بره خونه، دختر و پسرش همراش بودند. یکی‌ از این طرف میدوید، یکی‌ از اون طرف، نمیتونست کنترلشون کنه، خودشم که باردار. کمکش کردم تا کنار ماشین بردمشون، چند تا عکس هم ازشون گرفتم. دیروز دوباره دیدمش، میگه از وقتی‌ رسیدیم خونه، دخترم در مورد تو صحبت میکنه و تازه امروز صبح که بیدار شده پرسیده اسم اون خانوم خوشبوهه چی‌ بود؟!!! پرسیدم کی‌؟ گفته همون که موهاش مشکی‌ بوده و تو مدرسه ات دیدیم؟!!! فینگیلی همش سه سالشه...

غر عرض دارم!

امروز تو راه دانشگاه، دلم میخواست جای اون دختره بودم که داشت تو پارک علفهای هرز رو در میاورد و شنکش می‌کشید. تو این هوای خوب و آفتابی، فارغ از هر دغدغه یی. چه کار داره که قطب شمال گرم شده، زمستونش دیرتر و بهارش زودتر شروع میشه! اون چه کار داره که این تأخیر و تقدم، چند روزه؟! رو زندگی‌ سرخپوست ها، زندگی‌ گیاه ها، آب و هوا، و ....چه اثری می‌گذاره؟! به اون چه که مقیاس تصاویر رادار با تصاویر مایکرویو مچ نیستند و باید براش راه حل پیدا کنه. اون علفهای هرز رو از بین میبره، زمین رو شنکش میکشه، گل و چمن میکاره، هر ۲،۵ ساعت استراحت میکنه، قهوه میخوره و سیگارش رو میکشه، بعد از ناهار زیر آفتاب دراز میکشه بعد تا ساعت ۴ عصر کار میکنه، نه بیشتر. اگر کارش نیمه کاره موند، می‌گذاره برای یک روز دیگه، ساعت اداری...نمیمونه تا نیمه شب تو آزمایشگاه که حتما به نتیجه برسه!

امروز از اون روز هاست که غر عرض دارم! هیچ کس هم نیست که بهش غر بزنم، اون هم گوش بده چیزی نگه، فقط گوش بده. قضاوتم نکنه و بعدها هم دیگه این حال رو به روم نیاره و بدونه که همین که غرم رو بزنم بی‌ حوصله گیم تموم میشه و برمی‌گردم به حال خوب همیشگیم، همون پروین شاد و پر انرژی!!! بقیه هم مثل من... انقدر همه کار دارند که کسی‌ حوصله نداره به غرغرهای من گوش بده. اون مامان و آقاجون بودند که گوش میدادند و کلی‌ هم خودم رو براشون لوس می‌کردم! از راه دور هم که نمیشه غر بزنی‌ یا گله کنی‌، نگران میشند...خب پدر مادرند دیگه!

بعد از ظهر، با مونیک قرار دارم. یک بار رفتم دفترش، گفت جلسه دارم تموم بشه بهت زنگ میزنم. تو این فاصله که منتظرشم دارم مینویسم. راستش، خودم از پیشرفت پروژهٔ خیلی‌ راضی‌ نیستم. اون شیش ماهی‌ که اسیستانش بودم خیلی‌ خوب کار می‌کردم و پروژهٔ هم خوب پیش رفت. از پارسال این موقع که ادامه پروژهٔ رو تحت عنوان دکترا شروع کردم ، مساله انتخابات ایران پیش اومد، بعد هم نتایجش و اون مسائل که اصلا روحیه کار و تحقیق نداشتم. مدام پیگیری اخبار ایران که اصلا هم خوشایند نیست. اگر همونطور ، مثل پارسال پیش برم، خوب زودتر هم تموم می‌کنم، میرم به بقیه زندگیم میرسم. یک چند تا کار هنوز مونده که باید انجام بدم، ولی‌ خوب قبلش این درس رو باید به یک جایی‌ برسونم. دیگه هم دلم نمیخواد زندگی‌ دانشجویی رو...

اولین‌ باری که زندگی‌ مجردی و دانشجویی رو شروع کردم ۱۹-۱۸ سالم بود، طبقه چهارم یک خونه قدیدمی تو خیابون سپه رو به روی باغشاه. اون موقع‌ها دوست داشتم تو منطقه‌های قدیمی تهرون زندگی‌ کنم، جایی‌ که آقاجون جوونیهاش رو گذرونده ، چهارراه گلشن، دبیرستان رهنما، منیریه، امیریه،.... بعد‌ها رفتم به یک آپارتمانی سر چهارراه شیراز تو خیابون ملاصدرا، اتفاقاً اونجا هم طبقه چهارم بود، ... و الان هم که اینجام!!! روزگار خوبی‌ بود، پر از خاطرات قشنگ، مخصوصاً خونه خیابون سپه. شاید یک وقتی‌ در موردش نوشتم. یادش به خیر...زمان چه زود می‌گذره!

وارطان سخن نگفت!

وارطان!
بهار ، خنده زد و ارغوان شکفت
در خانه ، زیر پنجره ، گل داد یاس پیر
دست از گمان بدار
با مرگ نحس پنجه میفکن
بودن به از نبود شدن خاصه در بهار…
وارطان سخن نگفت ؛
سرافراز ، دندان خشم بر جگر خسته بست و رفت…
وارطان سخن بگو
مرغ سکوت ، جوجه مرگی فجیع را در آشیان به بیضه نشسته ست
وارطان سخن نگفت ؛ چوخورشید
از تیرگی درآمد و در خون نشست و رفت…
وارطان سخن نگفت
وارطان ستاره بود
یک دم در این ظلام درخشید و جست و رفت…
وارطان سخن نگفت
وارطان بنفشه بود ، گل داد و مژده داد:
“زمستان شکست”و رفت…

احمد شاملو

...

امروز با بچه‌ها قرار نهار داشتیم. راستش یک پیتزا رستورانی‌ که صاحبش ایرانیه، قراره غذاهای ایرانی هم سرو کنه. هفته پیش هم شب نشینی ماهانه رو اونجا گرفتیم که تشویق و تبلیغی هم برای کارشون باشه. امروز هم قرارمون اونجا بود. هوا بارونیه، از اون هوا‌ها که من دوست دارم و دیوونه‌ام میکنه. یکی‌ دو ساعتی‌ با بچه‌ها بودم، تو راه برگشت رفتم پارک و کلی‌ عکس گرفتم.بارون تند شده بود، انقدر که یک لحظه که بیرون می‌‌ایستادی تا فیها خالدونت خیس میشد!!! ترکیب این بارون و سرسبزی بهار کبک، همیشه من رو یاد گیلان میندازه...عاشق زیر بارون راه رفتن و خیس شدنم...عالی‌ بود!!!

صحبت ایران رفتنه، اکثر بچه‌ها برنامه سفر به ایران رو دارند حتی‌ برای دو هفته. چند روزی میشه که گرفتن ایمیلهای خداحافظی و اینکه ایران کاری ندارید، شروع شده. خیلی‌ دلم میخواهد برم...این هوای بارونی هم بیشتر هواییم میکنه، نمیدونم میشه برم یا نه؟!!

سر ناهار بحث از ترانه‌های داریوش و تریپ افسردگی شد. میگم من همیشه عاشق زندگی‌ بودم هیچ وقت تو حال و هوای افسردگی نبودم که بخواهم خودم رو بکشم. سرش رو بلند میکنه و با یک نگاه عمیق بهم میگه: به جاش خیلی‌‌ها رو کشتی‌!!!

بهار...

...!

مونیک درباره کنفرانسی که قراره تابستون تو هاوایی برگزار بشه و همچنین در مورد کارهایی که من باید تا اون موقع انجام بدم، توضیح میده . همینطور که نگاش می‌کنم و سر تکون میدم، به خرید یه لباس شنای جدید فکر می‌کنم!!!

با هر خداحافظی یاد میگیری.

کمکم تفاوت ظریف میان نگهداشتن یک دست
و زنجیر کردن یک روح را یاد خواهی گرفت.
اینکه عشق تکیه کردن نیست
و رفاقت، اطمینان خاطر
و یاد میگیری که بوسه ها قرارداد نیستند
و هدیه ها، عهد و پیمان معنی نمیدهند.
و شکستهایت را خواهی پذیرفت
سرت را بالا خواهی گرفت با چشمهای باز
با ظرافتی زنانه و نه اندوهی کودکانه
و یاد میگیری که همه ی راههایت را هم امروز بسازی
که خاک فردا برای خیال ها مطمئن نیست
و آینده امکانی برای سقوط به میانه ی نزاع در خود دارد
کم کم یاد میگیری
که حتی نور خورشید میسوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری.
بعد باغ خود را میکاری و روحت را زینت میدهی
به جای اینکه منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.
و یاد میگیری که میتوانی تحمل کنی...
که محکم هستی...
که خیلی میارزی.
و میآموزی و میآموزی
با هر خداحافظی
یاد میگیری.

خورخه لوییس بورخس

؟؟؟

این روز‌ها خیلی‌ خوب نیستم. یک چیزی هست که نمی‌فهمم چیه؟! مطمئنم که هست فقط نمیدونم چیه؟! ذهنم رو خیلی‌ درگیر کرده...خیلی‌... نمیفهممش!!! انقدر ذهنم درگیرشه که به کارم هم نمیرسم! کارم اون جور که دوست دارم پیش نمی‌ره، همین هم بیشتر نگرانم میکنه. پیاده روی می‌کنم، میرم جیم ، شنا، می‌رقصم زیاد و هم زمان بهش فکر می‌کنم... نمی‌فهمم ... نه، نمیفهممش ... پیداش نمیکنم!!!

تکرار تاریخ!

آخر هفته پیش سریال تلویزیونی «مدار صفر درجه» رو دیدم، یک سره شب و روز نشستم به تماشای تمام قسمتهاش. بازی‌ها و فیلمنامه خوب بود،اگر نقصی‌ هم بود، در مقایسه با فیلمها و سریالهایی که این روز‌ها دیدم به چشم نمیومد. کلا سریال قشنگ و گیرایی بود و دوستش داشتم! یادمه زمستون ۲۰۰۸ که رفته بودم ایران، از سریال‌های پرطرفدار تلویزیونی بود. اون موقع بهش توجه نکردم، مشغولتر از اون بودم که بشینم پای تلویزیون و سریالهاش. جالب اینکه دیدنش این روز‌ها خالی‌ از لطف نبود و کاملا میشد با اتفاقات این روز‌ها و سالهای گذشته مقایسه کرد! با این روز‌هایی‌ که تو مملکت این همه مشکل هست؛ اقتصادی، اخلاقی‌، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی‌، علمی‌...آدمهای فرصت طلب و موج سوار، زندانیهای بی‌ گناه، روزنامه نگار زندونی، توقیف و تعطیلی روزنامه ها، عدم رعایت حقوق اقلیت‌های مذهبی‌، ...! خلاصه که تکرار تاریخ، هی‌ تکرار، تکرار و تکرار!!! حالا کی ما از این وقایع درس میگیریم و به جایی‌ میرسیم که دیگه گذشته رو تکرار نکنیم، خدا داند؟! اصلا به اونجا میرسیم؟؟!

در واقع، اولش این سریال رو به خاطر «شهاب حسینی‌» انتخاب کردم . ولی‌ آخراش ناجور عاشق «سرگرد بهروز فتاحی» و عشقش به «بانو زینت الملوک جهانبانی» شدم! حیف...روزگار مردان و زنان عاشق و وفادار به عشق خیلی‌ وقته سر اومده!!!

تخته نرد!

میگه این شاید چهارمین باریه که تو زندگیم دارم بازی می‌کنم، خوب بلد نیستم. راست میگفت ولی‌ به جاش جرزنی و کری خوندن رو خیلی‌ خوب بلد بود!!! همین بازی رو مهیج میکرد...بازی باهاش رو دوست داشتم!